ദെശ്താദാർ മെൻ ആലോഹോ: ദൈവത്തിന്റെ അയയ്ക്കല്‍ ദൗത്യത്തിൽ ആത്മപ്രചോദിത സഭയുടെ പങ്കാളിത്തം

(ബാർ-യുഹാനോൻ റമ്പാൻ)

[ *Note:* "ഭൂവിലശേഷം ദൈവത്താൽ പ്രേരിതരായ...." എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഗാനത്തിലെ " _ദെശ്താദാർ മെൻ അലോഹോ"_ എന്നുള്ള ഭാഗത്തെ പറ്റിയുള്ള ചിന്ത എന്റെ Missiological പഠനത്തിൽ ചേർത്തപ്പോൾ, അലക്സന്ത്രയിലെ മോർ കൂറിലോസ് (സിറിൾ) ന്റെ ദൈവശാസ്ത്ര ചിന്തകളുടെ സഹായത്തോടെ രചിക്കപ്പെട്ടത് ആണ് ഈ ലേഖനം.]

*1. ആമുഖം*

സമീപകാലത്ത് ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രം - തത്ത്വചിന്തയിൽ ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യം (Missio Dei / മിഷ്യോ ദേയ് ) എന്ന ആശയത്തിന് പുതുക്കിയ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് ലോസാൻ കൺവൻഷന് ശേഷം ഇവാഞ്ചലിക്കൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ചിന്തയിൽ ഈ ആശയം ശക്തമായി മുന്നോട്ടുവെക്കപ്പെട്ടു. മിഷൻ സഭയിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നതല്ല, ദൈവത്തിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത് എന്ന സത്യത്തെ ഇത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവം തന്നെയാണ് എല്ലാ മിഷന്റെയും ഉറവിടം എന്ന സത്യം ഇതിലൂടെ വ്യക്തമായി ഉയർത്തിക്കാട്ടപ്പെടുന്നു.

സുറിയാനി സഭ ഉൾപ്പെടുന്ന ഓറിയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് സഭാ കുടുംബം ഈ ബോധ്യത്തെ നിരസിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, മിഷൻ ആദ്യം ദൈവത്തിന്റേതാണ് എന്ന് അത് ആദിമ കാലം മുതൽ ശക്തമായി പഠിപ്പിച്ച് ഉറപ്പിക്കുന്നു. ദൈവം തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലും പരമാധികാരത്തിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നു. പിതാവ് പുത്രനെ മനുഷ്യരുടെ രക്ഷയ്ക്കായി ലോകത്തിലേക്ക് അയക്കുന്നു. പിതാവ് പുത്രൻ മൂലം പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ അയക്കുന്നു, അതുവഴി ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തനം സഭയിലും ലോകത്തിലും സജീവമാകുന്നു. ഈ രീതിയിൽ മിഷൻ പിതാവിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നു, പുത്രൻ മുഖാന്തരം വെളിപ്പെടുന്നു, പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ പ്രവർത്തനക്ഷമമാകുന്നു.

അതേസമയം, ഇവിടെ ഒരു സമതുലിതാവസ്ഥ ആവശ്യമുണ്ട്. ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യം (Missio Dei) എന്ന ആശയത്തിന്റെ ചില വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ വിശുദ്ധ സഭയുടെ പങ്കിനെ കുറച്ച് കാണിക്കുന്ന പ്രവണതയുണ്ട്. അങ്ങനെ സഭ ദൈവത്തിന്റെ മിഷനിൽ കേവലം ഒരു ഉപകരണമെന്നോ നിർജ്ജീവ ഘടകമെന്നോ തോന്നിപ്പോകാം. എന്നാൽ ഓറിയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യം ഈ നിലപാട് അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. സഭ ഒരു പുറം ഉപകരണമല്ല. അത് ജീവിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ പങ്കാളികളാകാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടതും കല്പിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്.

ഇത് ഒരു പ്രധാനമായ ദൈവശാസ്ത്ര- തത്ത്വചിന്താപരമായ ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു. മിഷൻ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തിയാണെന്ന് നാം ഉറപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം, സഭയ്ക്ക് യഥാർത്ഥവും അനിവാര്യവുമായ പങ്കു ഈ ദൈവദൗത്യത്തിൽ ഉണ്ട് എന്ന് എങ്ങനെ നാം വ്യക്തമാക്കും?

അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ സിറിലിന്റെ ദൈവശാസ്ത്ര തത്ത്വചിന്തയിൽ കൂടി ഇതിന് ഒരു ഉചിതമായ മറുപടി കണ്ടെത്താൻ ഈ പഠനം ശ്രമിക്കുന്നു. ദൈവജീവിതത്തിൽ പങ്കുചേരൽ (doctrine of the partakers of divine nature) എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപദേശവും തിരുവെഴുത്തിന്റെ പ്രചോദനത്തെ ഒരു ഉദാഹരണമായി (analogical example) ഉപയോഗിക്കുന്നതുമൂലം, മിഷനെ "ദൈവത്തിന്റെ അയയ്ക്കല്‍ ദൗത്യത്തിലുള്ള ആത്മാപ്രചോദിത സഭയുടെ പങ്കാളിത്തം" (Spirit inspired participation in the sending of God/) എന്ന നിലയിൽ മനസ്സിലാക്കാം. ഈ ബോധ്യത്തിൽ ദൈവം വിശുദ്ധ മിഷന്റെ യഥാർത്ഥ ഉറവിടമായി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, സഭ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഐക്യത്തിലൂടെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാലും അതിൽ യഥാർത്ഥമായി പങ്കുചേരുന്നു.

*2. തിരുവെഴുത്തിന്റെ പ്രചോദനം ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഉപമാനമായി ( The doctrine of inspiration as a theological analogy )*

തിരുവെഴുത്തിന്റെ പ്രചോദനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപദേശം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തിയും മനുഷ്യരുടെ പങ്കാളിത്തവും എങ്ങനെ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു നല്ല മാതൃകയാണ്. തിരുവെഴുത്ത് ദൈവത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത് എന്ന് ബൈബിൾ വ്യക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു. 2 തിമോത്തി 3:16 ൽ എല്ലാ തിരുവെഴുത്തും ദൈവപ്രചോദിതമാണ് എന്ന് പറയുന്നു. അതേസമയം, തിരുവെഴുത്ത് മനുഷ്യർ എഴുതിയതുമാണ്. 2 പത്രോസ് 1:21 ൽ പരിശുദ്ധാത്മാവാൽ പ്രചോദിതരായി വിശുദ്ധന്മാർ സംസാരിച്ചു എന്ന് വായിക്കുന്നു.

ഈ രണ്ടു സത്യങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ചേർത്ത് നിർത്തണം. ദൈവമാണ് തിരുവെഴുത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉറവിടം. എന്നാൽ മനുഷ്യർ അതിന്റെ രചനയിൽ യഥാർത്ഥ പങ്കാളികളാണ്. അവരുടെ പങ്ക് ഇല്ലാതാക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. മറിച്ച് പരിശുദ്ധാത്മാവ് മുഖാന്തരം അവർ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി ദൈവീകവും മാനുഷികവുമായ ഘടകങ്ങൾ തമ്മിൽ കലർന്നുപോകുന്നില്ല, വേർപിരിയുന്നതുമല്ല. മറിച്ച് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യർ ദൈവം മുഖാന്തരം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു യഥാർത്ഥ സഹപ്രവർത്തനമാണ് ഇവിടെ കാണുന്നത്.

ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാരും ഈ ബോധ്യം ഉറപ്പിക്കുന്നു. അത്തനാസിയോസ് തിരുവെഴുത്ത് സത്യപ്രഖ്യാപനത്തിന് മതിയാകുന്നതാണെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു, കാരണം അത് ദൈവപ്രചോദിതമാണ്. അതേസമയം അതിന്റെ ഭാഷയും ശൈലിയും ചരിത്രപരമായ സ്വഭാവവും മനുഷ്യരുടെ യഥാർത്ഥ പങ്കാളിത്തം കാണിക്കുന്നു. ഇത് ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനരീതിയിലെ ഒരു ആഴത്തിലുള്ള സത്യത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ദൈവം സൃഷ്ടിയിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞ് പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. സൃഷ്ടിയിൽ ആണ് അവൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

ഈ രീതിയുടെ പരമാവധി പ്രകടനം ജഡധാരണ രഹസ്യത്തിൽ കാണാം, ഇത് അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ സിറിലിന്റെ ദൈവചിന്തയുടെ കേന്ദ്രമാണ്. ക്രിസ്തുവിൽ ദൈവീയവും മാനുഷികവുമായ സ്വഭാവങ്ങൾ കലരാതെയും വേർപെടാതെയും ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നു. അതേ നിലയിൽ അല്ല (not like as a hypostatical union) എങ്കിലും അതുപോലെ തന്നെ തിരുവെഴുത്തിൽ ദൈവീയ ഉത്ഭവവും മാനുഷിക പ്രകടനവും ഒരുമിച്ചിരിക്കുന്നു. ദൈവം മനുഷ്യവചനങ്ങളിലൂടെ സംസാരിക്കുന്നു.

ഈ ആശയം പരിശുദ്ധ സഭയിൽ മിഷനെ പറ്റി കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. മിഷനിലും ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തിയും മനുഷ്യരുടെ പങ്കാളിത്തവും ഒരുമിച്ചാണ് കാണുന്നത്. ഒരു ഭാഗത്ത്, മിഷൻ ദൈവത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. പിതാവാണ് മിഷന്റെ ഉറവിടം. മറ്റൊരു ഭാഗത്ത്, സഭ അതിൽ യഥാർത്ഥമായി പങ്കുചേരുന്നു. സഭ നിർജ്ജീവമല്ല. അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. എന്നാൽ അത് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിലും ശക്തിയിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവ് പിതാവിൽ നിന്ന് പുത്രൻ മൂലം അയക്കപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ ഈ ഉപമാന ബന്ധം (analogical relation) ശ്രദ്ധയോടെ ഉപയോഗിക്കണം. തിരുവെഴുത്തിന്റെ പ്രചോദനം അതുല്യവും ആവർത്തിക്കാനാകാത്തതുമാണ്. അതിന് വിശുദ്ധ സഭയിൽ പ്രത്യേക അധികാരമുണ്ട്. എന്നാൽ സഭയുടെ മിഷന് അതുപോലൊരു പൂർണ്ണതയില്ല. സഭയുടെ പങ്കാളിത്തം യഥാർത്ഥമാണെങ്കിലും അത് പൂർണ്ണമല്ല. അത് വിവേചനവും തിരുത്തലും വളർച്ചയും ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു ശുശ്റൂക്ഷ ആണ്.

എങ്കിലും ഈ ഉപമാനം വളരെ പ്രയോജനകരമാണ്. മിഷൻ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തി മാത്രമോ മനുഷ്യരുടെ പ്രവർത്തി മാത്രമോ അല്ല എന്ന് ഇത് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവം തന്റെ സഭയിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സജീവ സഹപ്രവർത്തനമാണ് മിഷൻ. പരിശുദ്ധാത്മാവ് ദൈവത്തിന്റെ തുടക്കവും സഭയുടെ പങ്കാളിത്തവും ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു. അതുവഴി സഭ ദൈവത്തിന്റെ അയയ്ക്കല്‍ എന്ന ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ കഴിവുള്ളതാകുന്നു.

*3. സിറിലിന്റെ ദൈവശാസ്ത്ര ചിന്തയിൽ ദൈവസ്വഭാവത്തിൽ പങ്കുചേരൽ*(Participation in the Divine nature in Cyrillian Theology)

ദൈവജീവിതത്തിൽ / സ്വഭാവത്തിൽ പങ്കുചേരൽ എന്ന ആശയം അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ സിറിലിന്റെ വേദശാസ്ത്ര ചിന്തയുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനമാണ്. സിറിലിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ രക്ഷ എന്നത് പാപമോചനത്തിലോ നന്മയുള്ള ജീവിതത്തിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. അത് ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ യഥാർത്ഥമായി പങ്കുചേരലാണ്. ഈ പങ്കാളിത്തം വചനത്തിന്റെ ജഡധാരണത്തിലൂടെ സാധ്യമാകുകയും പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ വിശ്വാസികളിൽ യാഥാർത്ഥ്യമാകുകയും ചെയ്യുന്നു.

തിരുവെഴുത്ത് ഈ സത്യത്തെ വ്യക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു. 2 പത്രോസ് 1:4 ൽ വിശ്വാസികൾ ദൈവസ്വഭാവത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു എന്ന് പറയുന്നു. അതായത് *ക്രൈസ്തവജീവിതം കേവലം ഒരു പഠനമോ ആചാരമോ മാത്രം അല്ല, ദൈവത്തോടുള്ള സജീവമായ ഐക്യമാണ്.*( _Note : ഇതാണ് ഓർത്തോഡോക്സ് തിയോളജിയുടെ കാതൽ. നമ്മൾ ഇന്ന് ഇപ്രകാരം ആണോ എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും. സാക്ഷ്യം ഉള്ള സഭ ആകണം അല്ലാതെ ആചാരങ്ങൾ അനുഷ്ടിക്കാൻ മാത്രം ഉള്ള സഭ ആകരുത്. അങ്ങനെ മതിയായിരുന്നു എങ്കിൽ പഴയ നിയമ സഭയെ പുതുക്കി എടുക്കേണ്ട ആവിശ്യം ദൈവത്തിനു വരില്ലായിരുന്നു. ആചാര ഭ്രാന്ത്‌ പിടിച്ച സഭ ആകരുത്. ജീവിതം സാക്ഷ്യം ആകണം)_ 1 കൊരിന്ത്യർ 6:17 ൽ കർത്താവിനോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നവൻ അവനോടു ഒരാത്മാവാകുന്നു എന്നും പറയുന്നു. ഈ വചനങ്ങൾ ക്രൈസ്തവജീവിതം ദൈവത്തിൽ പങ്കുചേരലിൽ ആഴത്തിൽ സ്ഥാപിതമാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു.

സിറിൽ ഈ പങ്കാളിത്തം ജഡധാരണവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യരെ തന്റെ കൂടെ ഐക്യപ്പെടുത്താനായിട്ട് ദൈവവചനം യഥാർത്ഥ മനുഷ്യനായി മാറി, മനുഷ്യസ്വഭാവം ഏറ്റെടുത്തുകൊണ്ട് അവൻ നമ്മെ ദൈവജീവിതത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ യോഗ്യമാക്കി. ഈ പങ്കാളിത്തം അവനിൽ എന്നത് പോലെ നമ്മിൽ സ്വാഭാവപരമായി ലഭിക്കുന്നത് ജഡധാരണ ഐക്യം പോലെ അല്ല (not hypostatically) അല്ല, മറിച്ചു കൃപയാൽ ലഭിക്കുന്നതാണ്. അതായത് കൃപയാൽ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഐക്യത്തിലൂടെയാണ് നമുക്ക് ദൈവ സ്വഭാവം ലഭിക്കുന്നത്.

ഈ ഐക്യത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പങ്ക് വളരെ പ്രധാനമാണ്. പരിശുദ്ധാത്മാവാണ് വിശ്വാസികളെ ക്രിസ്തുവിനോടു ഐക്യപ്പെടുത്തുകയും ദൈവജീവിതത്തിൽ പങ്കാളികളാക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. പിതാവിൽ നിന്ന് പുത്രൻ മൂലം (through Son) അയക്കപ്പെടുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മെ ദൈവസംഗമത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു. ആത്മാവിലൂടെ വിശ്വാസികൾ ക്രിസ്തുവിനോടു ചേർന്ന് അവന്റെ ശരീരത്തിലെ സജീവാംഗങ്ങളാകുന്നു.

അതുകൊണ്ട് സഭയെ ഒരു ആഴത്തിലുള്ള രീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കണം. സഭ ഒരു കേവലം ഒരു സ്ഥാപനം മാത്രമല്ല. അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരവും പരിശുദ്ധാത്മാവാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സമൂഹവുമാണ്. തിരുവെഴുത്ത് പറയുന്നതുപോലെ നാം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളാണ്. അതായത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവൻ സഭയുമായി പങ്കുവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഇത് മിഷനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രധാന ബോധ്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു പിതാവാൽ അയക്കപ്പെട്ടവനാണെങ്കിൽ, സഭ അവന്റെ ശരീരമായതിനാൽ അവന്റെ അയയ്ക്കലിൽ പങ്കുചേരുന്നു. സഭയുടെ മിഷൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ മിഷനിൽ നിന്ന് വേറിട്ടതല്ല. അതിൽ പങ്കാളിത്തമാണ്. ക്രിസ്തു ലോകത്തിലേക്ക് അയക്കപ്പെട്ടതുപോലെ സഭയും അയക്കപ്പെടുന്നു.

അതുകൊണ്ട് മിഷൻ ഒരു പ്രവർത്തിയോ കടമയോ മാത്രമായി കാണാൻ കഴിയില്ല. അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതിന്റെ സ്വാഭാവിക ഫലമാണ്. സഭ ദൈവത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. അത് ദൈവത്തിൽ തന്നെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഐക്യത്തിലൂടെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാലുമാണ് ഇത് സാധ്യമാകുന്നത്.

ഈ ദൃഷ്ടികോണിൽ, മിഷൻ ദൈവജീവിതത്തിൽ പങ്കുചേരലിൽ നിന്നാണ് ഒഴുകിവരുന്നത്. ആ ജീവിതത്തിൽ പങ്കാളിയായിരിക്കുന്ന സഭ ദൈവത്തിന്റെ ലോകത്തേക്കുള്ള നീക്കത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇതുവഴി മിഷനെ ദൈവത്തിന്റെ അയയ്ക്കല്‍ എന്ന ദൗത്യത്തിൽ ( _ദെശ്താദാർ മെൻ അലോഹോ)_ ആത്മാവാൽ പ്രചോദിതമായ പങ്കാളിത്തമായി കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും.

*4. ദൈവത്തിന്റെ അയയ്ക്കലും സഭയുടെ മിഷനും*(The Sending of God and the Mission of the Church)

ക്രൈസ്തവ മിഷന്റെ അടിസ്ഥാനം ത്രിത്വദൈവത്തിന്റെ അയയ്ക്കലിലാണ് ( _ദെശ്താദാർ മെൻ അലോഹോ_ ). മിഷൻ ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലും ഉദ്ദേശ്യത്തിലും നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. പിതാവ് മനുഷ്യരുടെ രക്ഷയ്ക്കായി പുത്രനെ ലോകത്തിലേക്ക് അയക്കുന്നു. പിതാവ് പുത്രൻ മുഖാന്തിരം പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ അയക്കുന്നു, അതുവഴി ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തനം സഭയിൽ സജീവമാകുന്നു.

തിരുവെഴുത്ത് ഈ ദൈവീക അയയ്ക്കലിനെ വ്യക്തമായി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. യോഹന്നാൻ 3:17 ൽ ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ ലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചത് ലോകം അവന്റെ മുഖാന്തരം രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിനുവേണ്ടിയാണ് എന്ന് പറയുന്നു. യേശു തന്നെയും താനെത്തിയത് തന്റെ ഇഷ്ടം ചെയ്യാൻ അല്ല, തന്നെ അയച്ച പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടം ചെയ്യാനാണ് എന്ന് പറയുന്നു. ഈ വചനങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ മിഷൻ പിതാവിൽ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പുനരുത്ഥാനത്തിനുശേഷം ക്രിസ്തു ഈ മിഷൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് പങ്കുവെക്കുന്നു. യോഹന്നാൻ 20:21 ൽ പിതാവ് തന്നെ അയച്ചതുപോലെ താനും അവരെ അയക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു. ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. സഭ സ്വന്തം മിഷൻ ആരംഭിക്കുന്നില്ല. അത് ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് സ്വീകരിക്കുന്നു. സഭയുടെ അയയ്ക്കല്‍ പുത്രന്റെ അയയ്ക്കലുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു.

അതേസമയം, സഭക്ക് ഈ മിഷൻ സ്വന്തം ശക്തിയിൽ നിർവഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. ശിഷ്യന്മാരെ അയച്ചതിനു പിന്നാലെ ക്രിസ്തു പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ നൽകുന്നു. ഇത് മിഷൻ എപ്പോഴും ആത്മാവിനോട് ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്നു. പിതാവിൽ നിന്ന് പുത്രൻ മുഖാന്തരം അയക്കപ്പെടുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവ് സഭയ്ക്ക് ജീവനും ശക്തിയും മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശവും നൽകുന്നു.

പ്രവൃത്തികളുടെ പുസ്തകത്തിൽ ഈ സത്യം വ്യക്തമായി കാണാം. പരിശുദ്ധാത്മാവ് അപ്പൊസ്തലന്മാരെ വിളിക്കുകയും നയിക്കുകയും അയക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സഭ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, എന്നാൽ അത് ആത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഒരു വ്യക്തമായ മാതൃക കാണാം. ദൈവം മിഷൻ ആരംഭിക്കുന്നു, സഭ അതിൽ പങ്കുചേരുന്നു.

സഭാപിതാക്കന്മാരും ഈ സത്യത്തെ ഉറപ്പിക്കുന്നു. അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ സിറിൽ ക്രിസ്തു താൻ പിതാവാൽ അയക്കപ്പെട്ടതുപോലെ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ ലോകത്തിലേക്ക് അയക്കുന്നു, എന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതായത് സഭയുടെ മിഷൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ മിഷനിൽ നിന്ന് വേറിട്ടതല്ല. അത് അതിന്റെ തുടർച്ചയാണ്.

അതേസമയം, ദൈവം സ്വതന്ത്രനും പരമാധികാരിയും ആണെന്ന് നാം മറക്കരുത്. ദൈവം സഭയാൽ പരിമിതനല്ല. അവൻ തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം സഭയ്ക്ക് പുറത്തും പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയും. എന്നാൽ രക്ഷയുടെ സാധാരണ ക്രമത്തിൽ ദൈവം തന്റെ സഭ മുഖാന്തരം പ്രവർത്തിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു. സഭ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരവും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആലയവുമാണ്.

അതുകൊണ്ട് നാം ഒരു സമതുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തണം. മിഷൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തിയാണ്. അത് പിതാവിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നു, പുത്രനിൽ വെളിപ്പെടുന്നു, പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ പ്രവർത്തനക്ഷമമാകുന്നു. അതേസമയം, മിഷൻ സഭയുടെ പ്രവർത്തിയും കൂടിയാണ്, കാരണം സഭ ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും പരിശുദ്ധാത്മാവാൽ നയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ ബോധ്യം നമുക്ക് ഒരു കൂടുതൽ വ്യക്തമായ നിർവചനത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. മിഷൻ ദൈവത്തിന്റെ അയയ്ക്കല്‍ എന്ന ദൗത്യത്തിൽ സഭയുടെ ആത്മാവാൽ പ്രചോദിതമായ പങ്കാളിത്തമാണ്.

*5. ദൈവത്തിന്റെ അയയ്ക്കല്‍ ദൗത്യത്തിൽ ആത്മപ്രചോദിതമായ പങ്കാളിത്തം*

ഇതുവരെ നടത്തിയ ചർച്ചയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, മിഷനെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് ദൈവത്തിന്റെ അയയ്ക്കല്‍ എന്ന ദൗത്യത്തിൽ ആത്മാവാൽ പ്രചോദിതമായ സഭയുടെ പങ്കാളിത്തമായി തന്നെയാണ്. ഈ ബോധ്യം തിരുവെഴുത്തിന്റെ ഉപദേശവും അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ സിറിലിന്റെ ദൈവശാസ്ത്ര ചിന്തയും ഒരുമിച്ച് സമതുലിതമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

സഭ സ്വന്തം ശ്രമത്തിൽ മിഷൻ ആരംഭിക്കുന്നില്ല. മിഷൻ പിതാവിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. അത് പുത്രന്റെ അയയ്ക്കലിൽ വെളിപ്പെടുകയും അവനിൽ നിറവേറുകയും ചെയ്യുന്നു. പിതാവ് പുത്രൻ മുഖാന്തരം പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ അയക്കുന്നു, അതുവഴി ക്രിസ്തുവിന്റെ മിഷൻ സഭയിൽ സജീവമാകുന്നു.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ സഭയുടെ പങ്ക് മനസ്സിലാക്കണം. സഭ സ്വന്തം ശക്തിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാൽ തന്നെയാണ് അത് മിഷനിൽ പങ്കുചേരുന്നത്. ( _Note : മിഷൻ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാൽ ആയതു കൊണ്ടു മിഷൻ ഇല്ലാത്ത സഭയിൽ പരിശുദ്ധ റൂഹയുടെ ശക്തി വ്യാപാരിക്കുന്നത് കുറഞ്ഞിരിക്കും, ഇതാണ് നമ്മുടെ സഭ ഇന്ന് ആത്മീയ ശക്തി കുറഞ്ഞു പോകാൻ കാരണം. നമ്മിൽ നിന്നും പിരിഞ്ഞു പോയ മാർത്തോമാ സഭ ആത്മീയ ശക്തി നിറഞ്ഞത് അവർ ദൈവത്തിന്റെ മിഷനിൽ പങ്കാളികൾ ആയതു കൊണ്ടാണ്. ഇത് നമുക്ക് ഓർക്കാം)_ പ്രവൃത്തികൾ 1:8 ൽ ശിഷ്യന്മാർക്ക് പരിശുദ്ധാത്മാവ് വന്നാൽ അവർ ശക്തി പ്രാപിച്ചു സാക്ഷികളാകുമെന്ന് പറയുന്നു. ഇതിലൂടെ മിഷൻ ഒരു കല്പന മാത്രമല്ല, ഒരു ദാനവുമാണ് എന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ പങ്കാളികളാകാൻ സഭയെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് കഴിവുള്ളതാക്കുന്നു. 

സിറിലിന്റെ ദൈവശാസ്ത്ര ചിന്ത ഇത് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആത്മാവിലൂടെ നാം ദൈവത്തോടു ഐക്യപ്പെടുകയും ദൈവസ്വഭാവത്തിൽ പങ്കാളികളാകുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ഐക്യത്തിന്റെ ഫലമായി സഭ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ നിന്ന് പുറത്തല്ല, അതിന്റെ ഉള്ളിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഈ ഐക്യത്തിൽ നിന്നാണ് സഭ ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കിടാൻ ലോകത്തിലേക്ക് അയക്കപ്പെടുന്നത്.

അതായത് മിഷൻ സഭയുടെ ദൈവിക സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് ഉയർന്നുവരുന്നത്. സഭ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരവും പരിശുദ്ധാത്മാവാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുമായതിനാൽ, അതിന്റെ മിഷൻ സ്വാഭാവികമായി ലോകത്തേക്കാണ് തിരിയുന്നത്. മിഷൻ സഭ ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രവർത്തി മാത്രമല്ല. അത് ദൈവജീവിതത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതിന്റെ ഫലമാണ്.

അതേസമയം, ഈ ബോധ്യം ദൈവത്തിന്റെ സത്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. ദൈവം മിഷന്റെ യഥാർത്ഥ ഉറവിടവും അധിപനുമാണ്. സഭ ദൈവത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വരുന്നതല്ല, അവന്റെ പ്രവർത്തിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതുമല്ല. ദൈവം സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും അവൻ തന്റെ സഭയുടെ മുഖാന്തരം പ്രവർത്തിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു. സഭ അവന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഉപകരണമായി മാറുന്നു.

ഇത് രണ്ടു തെറ്റായ ധാരണകളിൽ നിന്ന് നമ്മെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഒന്നാമത് മിഷൻ ദൈവത്തിന്റേതു മാത്രമാണെന്നും സഭയ്ക്ക് യാതൊരു പങ്കുമില്ലെന്നും പറയുന്ന നിലപാട്. രണ്ടാമത് മിഷൻ മനുഷ്യശ്രമത്തിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന ചിന്ത. യഥാർത്ഥത്തിൽ ദൈവം തന്റെ സഭയുടെ മുഖാന്തരം പ്രവർത്തിക്കുന്നു, സഭ അവന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ യഥാർത്ഥമായി പങ്കുചേരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് പറയാം മിഷൻ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തിയാണ്, അതിൽ സഭ പങ്കുചേരുന്നു. പിതാവ് അയക്കുന്നു. പുത്രൻ വെളിപ്പെടുത്തുകയും അയക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവ് ജീവനും ശക്തിയും നൽകുന്നു. ഈ രീതിയിൽ സഭ ദൈവത്തിന്റെ അയയ്ക്കല്‍ എന്ന ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളിയാകുന്നു.

*ഉപസംഹാരം*

അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ സിറിലിന്റെ ദൈവശാസ്ത്ര തത്വചിന്ത മിഷനെക്കുറിച്ച് ആഴമുള്ളതും സമഗ്രവുമായ ഒരു ബോധ്യം നമുക്ക് നൽകുന്നു. മിഷൻ ത്രിത്വദൈവത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഐക്യത്തിലൂടെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാലും സഭ ഈ മിഷനിൽ പങ്കുചേരുന്നു.

പിതാവ് ലോകത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി പുത്രനെ അയക്കുന്നു. പിതാവ് പുത്രൻ മുഖാന്തരം പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ അയക്കുന്നു, അതുവഴി ഈ രക്ഷ സഭയിൽ യാഥാർത്ഥ്യമാകുന്നു. ക്രിസ്തുവിനോടു ഐക്യപ്പെട്ടും പരിശുദ്ധാത്മാവാൽ നിറഞ്ഞും നിൽക്കുന്ന സഭ ഈ ദൈവീയ പ്രവർത്തിയിൽ പങ്കാളികളാകാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് മിഷൻ കേവലം പദ്ധതികളോ മാർഗ്ഗങ്ങളോ മനുഷ്യശ്രമമോ മാത്രമല്ല. അത് ദൈവജീവിതത്തിൽ പങ്കുചേരലാണ്. സഭ മിഷൻ ചെയ്യുന്നതു മാത്രമല്ല. അത് ദൈവത്തിൽ ജീവിക്കുകയും അവന്റെ ലോകത്തേക്കുള്ള സ്നേഹപൂർണ്ണ നീക്കത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇത് ഇന്നത്തെ സഭയുടെ ജീവിതത്തിന് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. എല്ലാം പിതാവിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നു എന്ന് ഇത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. അത് പുത്രൻ മുഖാന്തരം നമുക്ക് വെളിപ്പെടുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ യാഥാർത്ഥ്യമാകുന്നു. നാം ക്രിസ്തുവിൽ നിലനിൽക്കുകയും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ പങ്കുചേരുന്നു.

ഈ രീതിയിൽ ദൈവത്തിന്റെ അയയ്ക്കല്‍ എന്ന ദൗത്യത്തിൽ ആത്മാവാൽ പ്രചോദിതമായ പങ്കാളിത്തം ഓറിയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തിൽ മിഷനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വസ്തവും അർത്ഥപൂർണ്ണവുമായ ഒരു ബോധ്യമായി നിലനിൽക്കുന്നു. ഇത് ദൈവത്തിന്റെ പരമപ്രാധാന്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ, സഭയുടെ യഥാർത്ഥവും സജീവവുമായ പങ്കിനെയും ഉറപ്പിക്കുന്നു.