പുതിയനിയമ കാനോനിക്കൽ പുസ്തകങ്ങൾ നിർണ്ണയിക്കുന്നതിനുള്ള ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ

 

**

*പുതിയനിയമ കാനോനിക്കൽ പുസ്തകങ്ങൾ നിർണ്ണയിക്കുന്നതിനുള്ള ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ*

( ബാർ-യുഹാനോൻ റമ്പാൻ)

1. *ആമുഖം*

പുതിയനിയമ കാനോനിന്റെ രൂപീകരണം ആദിമ ക്രിസ്ത്യൻ സഭയിൽ ദീർഘവും പ്രാധാന്യമുള്ളതുമായ ഒരു പ്രക്രിയയായിരുന്നു, ഇത് ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരവും സിദ്ധാന്തപരവുമായ അടിത്തറ രൂപപ്പെടുത്താൻ സഹായിച്ചു. മറ്റ് രചനകളിൽ നിന്ന് അവയെ വേർതിരിച്ചുകൊണ്ട്, പുതിയനിയമ കാനോനിൽ ഏതൊക്കെ പുസ്തകങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തണമെന്ന് നിർണ്ണയിക്കാൻ ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാർ പ്രത്യേക മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു. പുസ്തകങ്ങളെ കാനോനിക്കൽ ആയി പ്രാമാണീകരിക്കുന്നതിന് ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാർ ഉപയോഗിച്ച മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഈ ലേഖനം പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുന്നു. ചില പാട്രിസ്റ്റിക് രചനകൾ, കാനോനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങൾ, പ്രസക്തമായ ഇ-സാഹിത്യങ്ങൾ എന്നിവയുടെ പരിശോധനയിലൂടെ, കാനോനികതയ്ക്കുള്ള ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഓർത്തോഡോക്സി, അപ്പോസ്തോലികത, സഭകൾക്കിടയിലുള്ള സമവായം, പ്രചോദനം എന്നിവയിൽ വേരൂന്നിയതാണെന്നും, ആത്യന്തികമായി നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു സംഘടിതവും ആധികാരികവുമായ പുതിയനിയമ കാനോൻ ലഭിച്ചതാണെന്നും ഉള്ള ചിന്ത ഈ പഠനത്തിലൂടെ വികസിപ്പിക്കുന്നു.

2. *അപ്പോസ്തലിക പിതാക്കന്മാരുടെ കാലഘട്ടം*

അപ്പോസ്തലിക പിതാക്കന്മാരുടെ കൃതികൾ കാനോനികതയെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുന്നില്ല, മറിച്ച് പിന്നീട് പുതിയ നിയമത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയ പുസ്തകങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിന് ഇടയ്ക്കിടെ അവരുടെ എഴുത്തുകൾ സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു. പുതിയ നിയമത്തോടുള്ള രചയിതാക്കളുടെ മനോഭാവങ്ങൾ അവയുടെ പശ്ചാത്തലത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യഹൂദ-ക്രിസ്ത്യൻ പിതാക്കന്മാർ പഴയനിയമത്തെയും യേശുവിന്റെ വാക്കുകളുടെ വാമൊഴി പാരമ്പര്യങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചിരുന്നു, അതേസമയം ഹെല്ലനിസ്റ്റിക്-ക്രിസ്ത്യൻ പിതാക്കന്മാർ പുതിയനിയമ രചനകളെ കൂടുതൽ തവണ പരാമർശിച്ചു, പക്ഷേ അവയെ "വിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തുകൾ" എന്ന് പരാമർശിച്ചില്ല. ഹെല്ലനിസ്റ്റിക് പിതാക്കന്മാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, തിരുവെഴുത്തുകളിൽ നിന്നുള്ള കൃത്യമായ ഉദ്ധരണി ഒരു മുൻഗണനയായിരുന്നില്ല, ഇത് ആദ്യകാല എഴുത്തുകാർക്ക് ഏതൊക്കെ പുതിയ നിയമ പുസ്തകങ്ങളാണ് അറിയാമായിരുന്നതെന്ന് നിർണ്ണയിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാക്കി. എന്നിരുന്നാലും, രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ, തെളിവുകൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കിടയിലും, യഹൂദ, ഹെല്ലനിസ്റ്റിക് അപ്പസ്തോലിക പിതാക്കന്മാർ പുതിയനിയമം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് കാണിക്കുകയും പലപ്പോഴും ഈ രചനകളിൽ നിന്ന് എടുത്ത ഉദ്ധരണികളിലൂടെ ചിന്തകൾ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നത്, ഒരു വ്യക്തമായ അധികാരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ പരമോന്നത അധികാരമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, എന്നിരുന്നാലും, അപ്പസ്തോലിക പിതാക്കന്മാരുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ അവന്റെ വചനങ്ങളെ പ്രത്യേക പുസ്തകങ്ങൾക്കുള്ളിൽ രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു നീക്കത്തിന്റെ ശ്രദ്ധേയമായ തുടക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് ദൃശ്യമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ഈ രചനകളുടെ അധികാരം എക്സ്ക്ലൂസീവ് ആയിരുന്നില്ല, അപ്പസ്തോലിക പിതാക്കന്മാർക്ക് ശേഷം കാലക്രമേണ കാനോനികത എന്ന ആശയം വികസിച്ചു.

3. *ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ മാനദണ്ഡം*

എഫ്.എഫ്. ബ്രൂസ് ഉചിതമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, “വ്യക്തിഗത പുസ്തകങ്ങളുടെ രചന നിയന്ത്രിച്ച *പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പും ശേഖരണവും നിയന്ത്രിച്ചു,* അങ്ങനെ അവൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ എല്ലാ സത്യത്തിലേക്കും നയിക്കുമെന്ന നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ വാഗ്ദാനം നിറവേറ്റുന്നത് തുടരുന്നു എന്നതാണ് ചരിത്രപരമായ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം.” എന്നിരുന്നാലും, കാനോനിന്റെ ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നതിന്, ആത്മീയ ഉൾക്കാഴ്ചയെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നതിനുപകരം, പുതിയനിയമ *കാനോന്റെ രൂപീകരണത്തിന് പിന്നിലെ ചരിത്ര പ്രക്രിയയെ* നാം വിവേചിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ വീക്ഷണത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, ചരിത്ര ഗവേഷണം നമ്മുടെ പ്രാഥമിക ഉപകരണമായി ഉപയോഗിച്ച് പുതിയനിയമത്തിലെ പുസ്തകങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലും സമാഹരിക്കുന്നതിലും ആദ്യകാല സഭയെ നയിച്ച നാല് മാനദണ്ഡങ്ങൾ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം

*3.1 ഓർത്തഡോക്സി*

ആദിമ സഭയുടെ കാനോനികത്വ മാനദണ്ഡങ്ങളിൽ ഓർത്തഡോക്സി അഥവാ *സത്യവിശ്വാസം* നിർണായക പങ്ക് വഹിച്ചു. ബ്രൂസ് എം. മെറ്റ്സ്ഗറിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, “കാനോനികത്വത്തിനുള്ള ഒരു അടിസ്ഥാന മുൻവ്യവസ്ഥ 'വിശ്വാസത്തിന്റെ നിയമം' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു, അതായത്, സഭ മാനദണ്ഡമായി അംഗീകരിച്ച അടിസ്ഥാന ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യങ്ങളുമായി ഒരു നിശ്ചിത രേഖകളുടെ പൊരുത്തപ്പെടലായിരുന്നു” ഈ “വിശ്വാസത്തിന്റെ നിയമം” ഒരു എഴുത്തിന്റെ ആധികാരികതയും മൂല്യവും പരിശോധിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു മാനദണ്ഡമായി വർത്തിച്ചു. ആദിമ സഭാ പിതാക്കന്മാർ ഈ നിയമത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുന്ന രചനകളെ നിരസിച്ചു, അതിനാൽ അവർ പാഷണ്ഡികളുടെ സാഹിത്യകൃതികളെ നിരസിച്ചു. ഐറേനിയസ്, അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ ക്ലെമന്റ്, ടെർട്ടുലിയൻ തുടങ്ങിയ ആദ്യകാല സഭാ പിതാക്കന്മാർ സ്ഥാപിത സിദ്ധാന്തങ്ങളോടുള്ള അനുരൂപതയുടെ പ്രാധാന്യം ഊന്നിപ്പറയാൻ "സത്യത്തിന്റെ കാനോൻ", "സത്യത്തിന്റെ നിയമം" തുടങ്ങിയ പദങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചതായി മെറ്റ്സ്ഗർ കുറിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന പഠിപ്പിക്കലുകളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന രചനകൾ മാത്രമേ ആധികാരികമായി കണക്കാക്കൂ എന്ന് ആദ്യകാല സഭാ പിതാക്കന്മാരുടെ കാനോനിന്റെ ആദ്യ മാനദണ്ഡമായ 'ഓർത്തോഡോക്സി' ഉറപ്പാക്കി. മെറ്റ്‌സ്‌ഗർ വിശദീകരിക്കുന്നതുപോലെ, “അത്തരം പാരമ്പര്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാത്തതായി കരുതപ്പെടുന്ന പഠിപ്പിക്കലുകൾ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകം ആധികാരിക തിരുവെഴുത്തുകളുടെ പരിഗണനയിൽ നിന്ന് സ്വയം ഒഴിവാക്കും.” പുതിയ നിയമ കാനോനിൽ ഉൾപ്പെടുത്താൻ യോഗ്യമായ രചനകൾ ഏതൊക്കെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ഈ മാനദണ്ഡം ആദിമ സഭയെ സഹായിച്ചു.

ജറുസലേമിലെ വിശുദ്ധ കൂറിലോസ് , തന്റെ കാറ്റെക്കറ്റിക്കൽ പ്രഭാഷണം 4.35-36-ൽ പഴയനിയമ പുസ്തകങ്ങളുടെ ഒരു പട്ടിക നൽകുന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോട് പറയുന്നു, “ദിവ്യ തിരുവെഴുത്തുകൾ വായിക്കുക... എന്നാൽ അപ്പോക്രിഫൽ രചനകളുമായി നമുക്ക് യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. സഭയിൽ നാം പരസ്യമായി വായിക്കുന്ന ഇവ മാത്രം ആത്മാർത്ഥമായി പഠിക്കുക.” അദ്ദേഹം പഴയനിയമത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്, എന്നാൽ അതേ ആശയം പുതിയ നിയമത്തിനും യോജിക്കുന്നു. അപ്പോസ്തലന്മാരിൽ നിന്ന് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ട വിശ്വാസവുമായി യോജിക്കുന്ന, സഭകളിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും വായിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രമേ വിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തുകളായി കണക്കാക്കാവൂ എന്നാണ് വി.കൂറീലോസ്സിന്റെ നിലപാട്. വ്യത്യസ്തമായ എന്തെങ്കിലും പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏതൊരു എഴുത്തും വിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തുകളുടെ ഭാഗമാകരുത്. സിറിലിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സഭയുടെ യഥാർത്ഥ പഠിപ്പിക്കലായ ഓർത്തോഡോക്സി പുതിയ നിയമത്തിൽ ഏതൊക്കെ പുസ്തകങ്ങളണ് ഉൾപ്പെടുന്നതെന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിന് അത്യാവശ്യമായ ഒരു വഴികാട്ടിയായിരുന്നുവെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.

*3.2 അപ്പോസ്തോലികത*

ആദിമ ക്രിസ്തീയ സഭയിൽ ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ കാനോനികത നിർണ്ണയിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു നിർണായക മാനദണ്ഡമായിരുന്നു അപ്പോസ്തോലികത. മൈക്കൽ ക്രൂഗർ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, പുതിയനിയമ പുസ്തകങ്ങളുടെ രചനയ്ക്ക് ശേഷവുമുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ ചരിത്ര-നിർണ്ണായക മാതൃക ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്, ഈ പുസ്തകങ്ങളുടെ എഴുത്തിന് മുമ്പും ശേഷവുമുള്ള നിർണായക സമയത്തെ, പ്രത്യേകിച്ച് അവ വന്ന വീണ്ടെടുപ്പ്-ചരിത്ര യുഗത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെ അവഗണിക്കുന്നതിലേക്ക് നയിച്ചു. ക്രൂഗറിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, പുസ്തകങ്ങളുടെ അപ്പോസ്തോലിക സ്വഭാവം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് അവയുടെ അധികാരം "പിൽക്കാല സഭയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചല്ല, മറിച്ച് 'പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ ശുശ്രൂഷകർ' എന്ന നിലയിൽ അപ്പോസ്തോലന്മാർ വഹിച്ച അടിസ്ഥാന പങ്കിൽ വേരൂന്നിയതാണ്" എന്നാണ് (2 കൊരി. 3:6). ഇതിനർത്ഥം സഭ ഈ പുസ്തകങ്ങൾക്ക് കാനോനിക പദവി ഏകപക്ഷീയമായി നൽകുകയല്ല എന്നാണ്, മറിച്ച് , അവയുടെ അന്തർലീനമായ അപ്പോസ്തോലിക അധികാരം കാരണം അവ കാനോനികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു എന്നാണ്.

മുറേറ്റോറിയൻ ശകലം കാനോനികതയ്ക്കുള്ള ഒരു പരീക്ഷണമായി അപ്പോസ്തോലികത എങ്ങനെ ഉപയോഗിച്ചു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉൾക്കാഴ്ച നൽകുന്നു. ബ്രൂസ് എം. മെറ്റ്‌സ്‌ഗർ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, കാനോനിൽ നിന്നുള്ള ഹെർമസിന്റെ 'ഇടയൻ' കാനോനിൽ നിന്ന് എഴുത്തുകാരൻ നിരസിക്കുന്നത് അത് വളരെ സമീപകാലമാണെന്നും അപ്പോസ്തലന്മാരുടേതാണെന്ന് ആരോപിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും ആണ്. "ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ യഥാർത്ഥമോ സാങ്കൽപ്പികമോ ആയ അപ്പോസ്തലിക ഉത്ഭവം ഒരു അധികാര അനുമാനം നൽകി" എന്ന് മെറ്റ്‌സ്‌ഗർ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, മർക്കോസും ലൂക്കോസും എഴുതയ സുവിശേഷം അപ്പോസ്തലന്മാരായ പത്രോസും പൗലോസും യഥാക്രമം അവരുടെ രചനകളെ സാധൂകരിക്കുകയും കാനോനിലേക്ക് അവരെ സ്വീകരിക്കുന്നതിന് കാരണമാവുകയും ചെയ്തു. അപ്പോസ്തോലികതയ്ക്ക് നൽകുന്ന ഊന്നൽ, ആദ്യകാല സഭയുടെ കാനോനിക്കൽ പുസ്തകങ്ങളുടെ വിലയിരുത്തലിൽ ദൃക്‌സാക്ഷി സാക്ഷ്യത്തിന്റെയും ചരിത്രപരമായ കൃത്യതയുടെയും പ്രാധാന്യം എടുത്തുകാണിക്കുന്നുവെന്ന് മെറ്റ്‌സ്‌ഗർ തുടർന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്നു. പുതിയനിയമ രചനകളുടെ രചയിതാക്കൾ ദൃക്‌സാക്ഷികളോ ശ്രദ്ധാലുക്കളായ ചരിത്രകാരന്മാരോ ആയിരുന്നു, ഇത് അവരുടെ അധികാരം കൂടുതൽ ഉറപ്പിച്ചു. മെറ്റ്‌സ്‌ഗർ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, “[മുറാട്ടോറിയൻ ശകലത്തിന്റെ] എഴുത്തുകാരൻ പുതിയനിയമത്തിലെ ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും, ദൃക്‌സാക്ഷികൾ എന്ന നിലയിലോ ശ്രദ്ധാലുവായ ചരിത്രകാരന്മാർ എന്ന നിലയിലോ രചയിതാക്കളുടെ വ്യക്തിപരമായ യോഗ്യതയിൽ അദ്ദേഹം ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു.” അപ്പോസ്തോലികതയ്ക്ക് ഊന്നൽ നൽകിക്കൊണ്ട്, ആദിമ സഭ അപ്പോസ്തോലന്മാരുമായും അതുവഴി യേശുക്രിസ്തുവുമായും നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ട എഴുത്തുകൾ മാത്രമേ ആധികാരികവും പുതിയനിയമ കാനോനിൽ ഉൾപ്പെടുത്താൻ യോഗ്യവുമാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. പുതിയനിയമത്തിന്റെ രൂപരേഖകൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലും യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതം, പഠിപ്പിക്കലുകൾ, മരണം, പുനരുത്ഥാനം എന്നിവയ്ക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നതിന്റെ വിശ്വാസ്യത ഉറപ്പാക്കുന്നതിലും ഈ മാനദണ്ഡം നിർണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

ആദിമ സഭാപിതാവ് തെർത്തുള്ളിയൻ വ്യക്തമായി പ്രസ്താവിക്കുന്നത് *ക്രിസ്തീയ പഠിപ്പിക്കലിന്റെ എല്ലാ അധികാരവും അപ്പോസ്തോലിക അടിത്തറയിലാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നതെന്നും അപ്പോസ്തോലിക തുടർച്ച മാത്രമേ സത്യത്തിന്റെ അടയാളം വഹിക്കുന്നുള്ളൂ* എന്നും വാദിക്കുന്നു. "പാഷണ്ഡതയ്‌ക്കെതിരായ കുറിപ്പടി" എന്ന പുസ്തകത്തിൽ അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു, "അപ്പോൾ, ഇവ അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, അപ്പോസ്തോലിക സഭകളുമായി യോജിക്കുന്ന എല്ലാ സിദ്ധാന്തങ്ങളും - വിശ്വാസത്തിന്റെ ആ രൂപങ്ങളും യഥാർത്ഥ ഉറവിടങ്ങളും - സത്യമായി കണക്കാക്കണം, കാരണം സഭകൾക്ക് അപ്പോസ്തോലന്മാരിൽ നിന്ന്, ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് അപ്പോസ്തോലന്മാരിൽ നിന്ന്, ദൈവത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തു സ്വീകരിച്ചത് നിസ്സംശയമായും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു." തെർത്തുല്യനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ ആധികാരിക കാനോൻ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്കും, ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് അപ്പോസ്തലന്മാരിലേക്കും, അപ്പോസ്തലന്മാരിൽ നിന്ന് സഭകളിലേക്കും വാമൊഴിയായും ലിഖിതമായും കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു അവിഭാജ്യ ശൃംഖലയിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. *ഈ അപ്പോസ്തലിക തുടർച്ചയില്ലാത്ത ഏതൊരു പഠിപ്പിക്കലോ എഴുത്തോ നിരസിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.* ആദിമ സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അപ്പോസ്തലികത പലരുടെയും ഇടയിൽ ഒരു മാനദണ്ഡം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് കാനോനികതയുടെ കേന്ദ്ര അളവുകോലാണെന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു.

*3.3 സഭകൾക്കിടയിലുള്ള അഭിപ്രായ സമന്വയം*

ആദിമസഭ പുതിയനിയമത്തിൽ ചില പുസ്തകങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചതിന്റെ ഒരു പ്രധാന കാരണം എല്ലാ സഭകളും അവയിൽ യോജിച്ചു എന്നതാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ വിശുദ്ധ അത്തനാസിയസ് തന്റെ 39-ാമത് ഫെസ്റ്റൽ ലെറ്ററിൽ (എ.ഡി. 367) പുതിയനിയമത്തിലെ 27 പുസ്തകങ്ങളുടെ പട്ടിക നൽകി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, “വീണ്ടും പുതിയനിയമത്തിലെ [പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ച്] സംസാരിക്കുന്നത് വിരസമല്ല. ഇവ ആരംഭിക്കുന്നത് നാല് സുവിശേഷങ്ങളിൽ ആണ് ആയവ മത്തായി ... കൂടാതെ, യോഹന്നാന്റെ വെളിപാടും.... ഇവയിൽ മാത്രമാണ് ദൈവഭക്തിയുടെ പഠിപ്പിക്കൽ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. ഇവയോട് ആരും കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയോ അവയിൽ നിന്ന് കുറയ്ക്കുകയോ ചെയ്യരുത്…. പറയപ്പെടുന്നത് പ്രകാരം ഇവ കൂടാതെ കാനോനിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലാത്ത മറ്റ് പുസ്തകങ്ങളുണ്ടെന്ന്” ഇത് കാണിക്കുന്നത് ഈ പുസ്തകങ്ങൾ ഒരു വ്യക്തിയോ ഒരു സ്ഥലമോ തിരഞ്ഞെടുത്തതല്ല, മറിച്ച് എല്ലായിടത്തും ക്രിസ്ത്യാനികൾ വായിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്ത അതേ പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നു എന്നാണ്. എല്ലാ സഭകളുടെയും ധാരണ പുതിയനിയമത്തിലെ പുസ്തകങ്ങൾ ശരിയായവയാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ സഹായിച്ചു.

കൂടാതെ, ജെറോമിനെപ്പോലുള്ള ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാരും ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ തുടർച്ചയായ സ്വീകാര്യതയും ഉപയോഗവും സഭയുടെ പൊതുവെ അംഗീകരിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു. ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ അധികാരം പല സഭകളും വളരെക്കാലമായി അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് ശക്തിപ്പെടുത്തുമെന്ന് ജെറോം വാദിച്ചു. പുരാതന എഴുത്തുകാർ അവയെ കാനോനികമായി ഉദ്ധരിച്ചതിനാൽ, ചില സഭകൾ അവയെ നിരസിച്ചിട്ടും, എബ്രായർക്കുള്ള ലേഖനവും അപ്പോക്കലിപ്സും (വെളിപാട്) അദ്ദേഹം അംഗീകരിച്ചു. ജെറോമിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, “എബ്രായർക്കുള്ള ലേഖനത്തിന്റെ രചയിതാവ് ആരാണെന്നത് പ്രശ്നമല്ല, കാരണം എന്തായാലും അത് ഒരു സഭാ എഴുത്തുകാരന്റെ കൃതിയാണ്, അത് സഭകളിൽ നിരന്തരം വായിക്കപ്പെടുന്നു.” ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ അധികാരം നിർണ്ണയിക്കുന്നതിൽ സമവായത്തിന്റെയും തുടർച്ചയായ ഉപയോഗത്തിന്റെയും പ്രാധാന്യം ഇത് കൂടുതൽ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു.

*3.4 പ്രചോദനം*

ബൈബിൾ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ വരുന്നതാണെന്ന് നിസ്സയിലെ ഗ്രിഗോറിയോസ് പിതാവ് വ്യക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു. 'യൂനോമിയസിന് എതിരെ' എന്നതിൽ, അദ്ദേഹം പറയുന്നു, “‘ദൈവനിശ്വാസത്താൽ നൽകപ്പെട്ട തിരുവെഴുത്ത്’ എന്ന് അപ്പോസ്തലൻ വിളിക്കുന്നത് പോലെ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ തിരുവെഴുത്താണ്, അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം മനുഷ്യരുടെ പ്രയോജനമാണ്. കാരണം, ‘എല്ലാ തിരുവെഴുത്തും’ അദ്ദേഹം പറയുന്നു, ‘ദൈവനിശ്വാസത്താൽ നൽകപ്പെട്ടതും പ്രയോജനകരവുമാണ്.’” തിരുവെഴുത്തുകളിലെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് വരുന്നതും ആളുകളെ സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നതും പരിശുദ്ധാത്മാവ് എഴുത്തുകാരെ പ്രചോദിപ്പിച്ചുവെന്ന് ഗ്രിഗറിയോസ് വിശദീകരിക്കുന്നു.

പരിശുദ്ധാത്മാവ് രചയിതാക്കളെ നയിച്ചുവെന്ന് സഭ വിശ്വസിച്ചതിനാൽ, ഒരു പുസ്തകം ബൈബിളിൽ ഉൾപ്പെട്ടതാണോ എന്നതിന് പ്രചോദനം ഒരു അനിവാര്യമായ ഘടകമായി മാറി. ഗ്രിഗറിയോസ് ഇത് വ്യക്തമായി വിശദീകരിക്കുന്നു, “അങ്ങനെ ദൈവിക സ്വാധീനത്തിൻ കീഴിലുള്ള വിശുദ്ധ മനുഷ്യർ ആത്മാവിന്റെ ശക്തിയാൽ നിശ്വസ്തരാണ്, ഈ കാരണത്താൽ എല്ലാ തിരുവെഴുത്തുകളും ‘ദൈവനിശ്വാസത്താൽ നൽകപ്പെട്ടതാണെന്ന്’ പറയപ്പെടുന്നു, കാരണം അത് ദിവ്യ അഫ്ലാറ്റസിന്റെ (ദിവ്യ ശ്വാസത്തിൽ നിന്നുള്ള ) പഠിപ്പിക്കലാണ്.” പുതിയ നിയമത്തിലേക്ക് ഒരു പുസ്തകം സ്വീകരിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രധാന കാരണമായി ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യാനികൾ പ്രചോദനത്തെ കണ്ടുവെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു. ഒരു എഴുത്ത് ആത്മാവിനാൽ പ്രചോദിതമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ, സഭ അതിനെ തിരുവെഴുത്തായി അംഗീകരിക്കില്ല.

  *ഉപസംഹാരം*

പുതിയനിയമത്തിൽ ഏതൊക്കെ പുസ്തകങ്ങളാണ് ഉൾപ്പെടുന്നതെന്ന് നിർണ്ണയിക്കാൻ ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാർ പ്രത്യേക മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു. ഈ മാനദണ്ഡങ്ങളിൽ നാലെണ്ണം ഓർത്തോഡോക്സി അഥവാ സത്യവിശ്വാസം, അപ്പോസ്തോലികത, സഭകൾക്കിടയിലുള്ള സമവായം, പ്രചോദനം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഈ മാനദണ്ഡങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള രചനകളെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വിലയിരുത്തുന്നതിലൂടെ, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെയും അപ്പോസ്തലന്മാരുടെയും പഠിപ്പിക്കലുകളുമായി യഥാർത്ഥത്തിൽ ആധികാരികവും യോജിച്ചതുമായ പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രമേ കാനോനിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളൂ എന്ന് ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാർ ഉറപ്പുവരുത്തി. തൽഫലമായി, ഈ നൂറ്റാണ്ടുകളിലുടനീളം പുതിയനിയമ കാനോൻ ക്രിസ്ത്യാനികൾ വ്യാപകമായി അംഗീകരിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അപ്പോസ്തോലിക വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും ക്രിസ്തീയ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ സമഗ്രത നിലനിർത്തുന്നതിനുമുള്ള ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ പ്രതിബദ്ധത ഈ മാനദണ്ഡങ്ങൾ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം പരിഗണിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാണ്. ഈ പ്രക്രിയ ആത്യന്തികമായി ഒരു ഏകീകൃതവും ആധികാരികവുമായ പുതിയനിയമ കാനോൻ സൃഷ്ടിച്ചു, അത് ഇന്നും ക്രിസ്തീയ സിദ്ധാന്തങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് തുടരുന്നു.