സുവിശേഷത്തിന്റെ മഹത്വം(ബാർ യൂഹാനോൻ റമ്പാൻ, പിറമാടം ദയറാ)

 

(ബാർ യൂഹാനോൻ റമ്പാൻ, പിറമാടം ദയറാ) 

1:1 ദൈവേഷ്ടത്താല്‍ യേശുമ്ശീഹായുടെ ശ്ലീഹായായ പൌലോസും, സഹോദരന്‍ തീമോത്തെയോസും കൂടി യേശു മ്ശീഹായില്‍ വിശ്വാസികളും വിശുദ്ധ സഹോദരന്മാരുമായി കൊലോസ്യയില്‍ ഉള്ളവര്‍ക്ക് (എഴുതുന്നത്). 

1:2 നമ്മുടെ പിതാവായ ദൈവത്തില്‍നിന്നും സമാധാനവും കൃപയും നിങ്ങളോടു കൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കുമാറാകട്ടെ. 

1:3 നിങ്ങള്‍ക്കായി സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നതും സുവിശേഷത്തിന്‍റെ സത്യവചനം വഴിയായി നിങ്ങള്‍ മുമ്പ് കേട്ടിട്ടുള്ളതുമായ ആ പ്രത്യാശ നിമിത്തം,

1:4 യേശു മ്ശീഹായില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കുള്ള വിശ്വാസത്തേയും എല്ലാ വിശുദ്ധരോടും നിങ്ങള്‍ക്കുള്ള സ്നേഹത്തേയും കുറിച്ച് ഞങ്ങള്‍ കേട്ട നാള്‍ മുതല്‍ എപ്പോഴും നമ്മുടെ കര്‍ത്താവ് യേശുമ്ശീഹായുടെ പിതാവാം ദൈവത്തെ ഞങ്ങള്‍ സ്തോത്രം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. 

1:5 നിങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി ഞങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. 

1:6 ആ സുവിശേഷം സര്‍വ്വലോകത്തിലുമെന്നപോലെ തന്നെ നിങ്ങളോടും പ്രസംഗിക്കപ്പെട്ടു. സത്യമായും ദൈവത്തിന്‍റെ കൃപയെ നിങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കുകയും ഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്ത നാള്‍ മുതല്‍ അത് നിങ്ങളില്‍ വളരുകയും ഫലം നല്‍കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടുമിരിക്കുന്നു. 

1:7 ആയത് നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി മ്ശീഹായുടെ വിശ്വസ്ത ശുശൂഷകനും, ഞങ്ങളുടെ വാത്സല്യമേറും കൂട്ടുകാരനുമായ എപ്പപ്രായില്‍ നിന്നും നിങ്ങള്‍ പഠിച്ചതുപോലെ തന്നെ.

1:8 ആത്മാവിലുള്ള നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് അയാള്‍ ഞങ്ങളെ അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു. (കൊലോസ്യർ 1: 1-8)

സുവിശേഷത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതെന്താണ്? എന്തുകൊണ്ട് ആണ് വിശ്വാസികൾ സുവിശേഷത്തിൽ നിരന്തരം പ്രശംസിക്കേണ്ടത് ?

ഈ വാക്യത്തിൽ, കൊലോസ്യരുടെ മേലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി പൗലോസ് ശ്ശ്ളീഹാ ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

കൊലോസ്യരുടെ വിശ്വാസത്തിനും സ്നേഹത്തിനും അവൻ ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയുന്നു, അത് അവരിൽ ഉണ്ടായത് സുവിശേഷത്തോടുള്ള പ്രതികരണമെന്ന നിലയിൽ ആയിരുന്നു. തുടർന്ന് സുവിശേഷം വന്നത് കൊലോസ്യർക്കു മാത്രമല്ല, ലോകമെമ്പാടും ഉള്ള മനുഷ്യർക്ക് കൂടിയാണ് എന്നതിനാലും അത് അപ്രകാരം ഫലം കായ്ക്കുന്നതിനാലും പൗലോസ് അഭിമാനിക്കുന്നു. പൗലോസ് സുവിശേഷത്തിന്റെ ഫലമായ എല്ലാ നല്ല പ്രവർത്തനങ്ങളേയും ഓർത്ത്‌ യേശുമശിഹായുടെ സുവിശേഷത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു.

അതുപോലെ, നാം ഒരിക്കലും സുവിശേഷത്തോടുള്ള വിസ്മയം നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്. അത് അന്ധകാരരാജ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള ആളുകളെ പ്രകാശരാജ്യത്തിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു (കൊലോ. 1: 12-14). അത് ഏറ്റവും കഠിനമാക്കിയ പാപിയെപോലും ഏറ്റവും കൃപയുള്ള വിശുദ്ധനാക്കി മാറ്റുന്നു.

നാം നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ മഹത്വപ്പെടുന്നവരാണോ ? അത് ലഭിച്ചതിൽ നാം അവനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ? മറ്റുള്ളവർ അത് സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ നാം മഹത്വപ്പെടുന്നുണ്ടോ?

നമ്മുടെ രക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനവും, നിർണായകവുമായ സുവിശേഷത്തിലും അതിന്റെ നേട്ടങ്ങളിലും ഉള്ള സന്തോഷം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും ചിലപ്പോൾ എങ്കിലും എളുപ്പത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടാറുണ്ട്. ദാവീദ്‌ തന്നെ ഇത്‌ അനുഭവിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു, “എന്റെ രക്ഷയുടെ സന്തോഷം എനിക്കു തിരികെ നൽകേണമേ” (സങ്കീ. 51:12). ഇത് നാം സുവിശേഷത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടോ എന്ന് നിരന്തരം പരിശോധന നടത്താത്തത് മൂലം സംഭവിക്കുന്നു. സുവിശേഷത്തിലെ കാര്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കാൻ സ്വർഗത്തിൽ ദൂതന്മാർ നിരന്തരം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് പത്രോസ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. (1 പത്രോസ് 1:12).

മിക്കപ്പോഴും ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് സുവിശേഷത്തിൽ സന്തോഷവും വിസ്മയവും നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഇത് കേവലം തങ്ങളുടെ മതത്തിന്റെ ഒരു പ്രമാണം മാത്രം ആയി നമ്മൾ ഇതിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. ഇത് ഓരോ വിശ്വാസിയും രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിനും പങ്കിടേണ്ടതിനുമായ ഒന്നായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ആയതിനാൽ, വിശ്വാസികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും സുവിശേഷം കേൾക്കേണ്ടതുണ്ട്. സുവിശേഷം നിരന്തരം നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും സന്തോഷം നൽകുകയും വേണം. “നാം മറക്കാൻ സാധ്യതയുള്ളതിനാൽ നാം ദിവസവും നമ്മോട് സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കണം” എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.

പൗലോസ് ശ്ളീഹാ കൊലോസ്യർക്ക് ലേഖനം എഴുതിയകാലത്ത് ആ സഭയ്ക്ക് സുവിശേഷത്തിന്റെ മഹത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. രക്ഷയ്ക്ക് മാത്രമല്ല, ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലും ഉള്ള സുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം അവർ മറന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. തന്മൂലം, കൊലോസ്യ സഭയിൽ പ്രവേശിച്ച ഒരു ജ്ഞാനവാദ ആരാധനയുടെ വഞ്ചനയ്ക്ക് അവർ ഇരയായിത്തീർന്നു. ജ്ഞാനവാദക്കാർ വിശുദ്ധ സുവിശേഷത്തിന്റെ കാതലായ ക്രിസ്തുവിനെ ആക്രമിച്ചു. യേശുക്രിസ്തു രക്ഷയ്ക്ക് പര്യാപ്തമല്ലെന്നും കൊലോസ്യർക്ക് രക്ഷയ്ക്കു കൂടുതൽ ആയി ചില പുതിയ ആത്മീയ പരിജ്ഞാനം ആവശ്യമാണെന്നും അവർ പഠിപ്പിച്ചു.

ഈ ജ്ഞാനവാദ വേദവിപരീതം വളരെ തത്വങ്ങൾ സമന്വയിപ്പിച്ചതായിരുന്നു, അതിനർത്ഥം അതിൽ യഹൂദമതം, ഗ്രീക്ക് തത്ത്വചിന്ത, മിസ്റ്റിസിസം, ക്രിസ്തീയ വിരുദ്ധ സന്യാസം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു (കൊലോ. 2: 16–23). രക്ഷ നേടാൻ ഉയർന്നതലത്തിലുള്ള ചില ആന്തരീക അനുഭവങ്ങൾ ആവശ്യമാണെന്നും ക്രിസ്തുവും സുവിശേഷവും ആയതിനു പര്യാപ്തമല്ലെന്നും അവർ കൊലോസ്യ സഭയിലെ വിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിച്ചു.

ഇതേ അനുഭവം സഭാ ചരിത്രത്തിലുടനീളം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധ സഭയ്ക്കും വ്യക്തിപരമായി വിശ്വാസികൾക്കും സുവിശേഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മാലാഖമാരുടെ വിസ്മയം (1 പത്രോസ് 1:12) നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, ശത്രുവിന് സുവിശേഷത്തെ ആക്രമിക്കാനും അപകീർത്തിപ്പെടുത്താനുമുള്ള വാതിൽ തുറക്കപ്പെടുന്നു. കൊള്ളയടിക്കാനോ എന്തെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെടാനോ ഉള്ള ഏറ്റവും എളുപ്പ മാർഗം അത് നിസ്സാരമായി എടുക്കുക അല്ലെങ്കിൽ അത് എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന് മറക്കുക എന്നതാണ്. ഇത് മൂലം അപകടം സംഭവിക്കുന്നത് വിവാഹങ്ങൾ, കുടുംബ ബന്ധങ്ങൾ, തീർച്ചയായും നമ്മുടെ സത്യവിശ്വാസം എന്നിവയിലാണ്. ഇവ എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന് നാം മറന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, നമ്മുടെ നിധി കവർന്നെടുക്കാമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ശത്രുക്കൾ നമ്മെ ആക്രമിക്കുന്നു. എബ്രായ ലേഖനത്തിൽ ശ്ശ്ളീഹാ ഇതിനെക്കുറിച്ച് സുവിശേഷത്തിലൂടെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. എബ്രായർ 2: 3-ൽ അദ്ദേഹം പറയുന്നു: “ഇത്രയും വലിയ രക്ഷയെ അവഗണിച്ചാൽ നാം എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും?

അതിനാൽ, കൊലോസ്യ സഭയ്ക്കുള്ളിൽ സുവിശേഷത്തിന്റെ മഹത്വവും അതിശയവും പുനസ്ഥാപിക്കാൻ പൗലോസ് ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ ഉപദേശം കൊലോസ്യർക്കു സുവിശേഷത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുവാൻ സഹായിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, ഇക്കാലത്തു നമ്മുടെ സഭയിലും സുവിശേഷത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ ഈ ലേഖനം സഹായിക്കുന്നു. സുവിശേഷത്തിന്റെ മഹത്വവും അതിശയവും നിങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടോ? സുവിശേഷത്തെ ഇത്ര മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതെന്താണ്? അപ്പോസ്തലനായ പ പൗലോസ് നന്ദിയും ആരാധനയും നൽകിയ സുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രവർത്തനമെന്താണ്? 

I. സുവിശേഷം മഹത്വമുള്ളതാണ്, കാരണം അത് വിശ്വാസത്താൽ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു

"നിങ്ങള്‍ക്കായി സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നതും സുവിശേഷത്തിന്‍റെ സത്യവചനം വഴിയായി നിങ്ങള്‍ മുമ്പ് കേട്ടിട്ടുള്ളതുമായ ആ പ്രത്യാശ നിമിത്തം, യേശു മ്ശീഹായില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കുള്ള വിശ്വാസത്തേയും എല്ലാ വിശുദ്ധരോടും നിങ്ങള്‍ക്കുള്ള സ്നേഹത്തേയും കുറിച്ച് ഞങ്ങള്‍ കേട്ട നാള്‍ മുതല്‍ എപ്പോഴും നമ്മുടെ കര്‍ത്താവ് യേശുമ്ശീഹായുടെ പിതാവാം ദൈവത്തെ ഞങ്ങള്‍ സ്തോത്രം ചെയ്യുന്നുണ്ട്." (കൊലൊസ്സ്യർ 1:3-4)

കൊലോസ്യൻ സഭയെ കൃപയോടും സമാധാനത്തോടും കൂടി അഭിവാദ്യം ചെയ്തശേഷം, താൻ നിരന്തരം അവർക്കു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചതും അവരുടെ രക്ഷയ്ക്കും അതിൻറെ അനുബന്ധ പ്രവൃത്തികൾക്കുമായി ദൈവത്തോട് നന്ദി പറഞ്ഞതുമായ കാര്യങ്ങൾ പൗലോസ് പങ്കുവെച്ചു. ഗ്നോസ്റ്റിക്ക് വാദികളുടെ ആരാധനയെ പറ്റിയുള്ള പഠിപ്പിക്കലുകളെ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കമെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപദേശം ലഭിക്കാൻ കൊലോസ്യയിലെ എപ്പിസ്‌കോപ്പ ആയിരുന്ന എപ്പഫ്രാസ് പൗലോസിനെ സന്ദർശിച്ചു (വാക്യം 7). ക്രിസ്തുയേശുവിലുള്ള കൊലോസ്യരുടെ യഥാർത്ഥ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് അവൻ അവിടെ പൗലോസിനോട് പറഞ്ഞു.

ഇത് സുവിശേഷത്തിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ ആദ്യ വശത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ സുവിശേഷം മഹത്വമുള്ളതാണ്, കാരണം അത് ക്രിസ്തുയേശുവിലുള്ള വിശ്വാസത്താൽ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു. രക്ഷയ്ക്കായി പ്രവൃത്തികളുടെ ആവശ്യകത മറ്റെല്ലാ മതവും പഠിപ്പിക്കുന്നിടത്ത്, യഥാർത്ഥത്തിൽ രക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്ന യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ലാതിരുന്ന ജനത്തിനു കൃപയാലുള്ള വിശ്വാസം നൽകിയ രക്ഷയെ സുവിശേഷം പഠിപ്പിക്കുന്നു (എഫെ. 2: 8–9). അത് ഈ സന്ദേശത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു.

വിശ്വാസം എന്നത് അതിന്റെ വസ്‌തുതയ്‌ക്കു അനുസരിച്ച് ആണ് ശ്രേഷ്ഠമാകുന്നത്. ഒരു വാഹനം ഓടിക്കാൻ ഡ്രൈവറിലും ഗതാഗത സംവിധാനത്തിലും ഒരു നിശ്ചിത വിശ്വാസം ആവശ്യമാണ്. ഇതുപോലെ സുവിശേഷം ശ്രേഷ്ഠമാകുന്നതു പൂർണ വിശ്വസ്തനായ യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസം അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു എന്നതിനാലാണ്. 

ഒന്ന് ധ്യാനിച്ചു നോക്കുക, നിങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ജീവിതത്തിൽ യേശുക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്?

വിശ്വാസമെന്നത് സുവിശേഷത്തിലെ വസ്തുതകളിലെ ബുദ്ധിപരമായ വിശ്വാസത്തേക്കാൾ ഉപരിയായ ഒരു അനുഭവം ആണ്, ആയതു, ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനം, ജീവിതം, മരണം, കബറടക്കം, പുനരുത്ഥാനം തുടങ്ങിയവയിലുള്ള ദൈവിക പദ്ധതിയുടെ പൂർത്തീകരണമാണ്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ ശ്ളീഹാ പറയുന്നു, " അതായത്, മ്ശീഹാ, തിരുവെഴുത്തിന്‍ പ്രകാരം നമ്മുടെ പാപങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി മരിക്കയും സംസ്കരിക്കപ്പെടുകയും തിരുവെഴുത്തിന്‍ പ്രകാരം മൂന്നാം ദിവസം ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുകയും ചെയ്തു." ഈ വിശ്വാസം ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സമ്മാനമാണ്, അത് മനസ്സിനെ മാത്രമല്ല മനുഷ്യന്റെ ഇച്ഛയെയും ബാധിക്കുന്നു.

1. വിശ്വാസം വിശ്വാസ്യത ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

 ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസം എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിൽ ഉള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസ്യത രക്ഷയ്ക്ക് പര്യാപ്തമാണ് എന്നുള്ള ഉറപ്പ് ആണ്. ക്രിസ്തു ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: "അദ്ധ്വാനിച്ച് ക്ഷീണിച്ചവരും ഭാരം വഹിക്കുന്നവരുമേ, നിങ്ങള്‍ എല്ലാവരും എന്‍റെ അടുക്കല്‍ വരുവിന്‍. ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാം. ഞാന്‍ ശാന്തശീലനും വിനീതഹൃദയനുമാകയാല്‍ എന്‍റെ നുകം നിങ്ങളുടെ മേല്‍ വഹിക്കയും എന്നില്‍ നിന്ന് പഠിക്കുകയും ചെയ്യുവിന്‍. നിങ്ങളുടെ ആത്മാക്കള്‍ക്ക് നിങ്ങള്‍ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തും. എന്തെന്നാല്‍ എന്‍റെ നുകം സുഖകരവും എന്‍റെ ചുമട് ഭാരം കുറഞ്ഞതുമാകുന്നു. (മത്തായി 11:28-30)

തങ്ങളുടെ രക്ഷ നേടാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ക്ഷീണിതരായ എല്ലാവരെയും ക്രിസ്തു വിളിക്കുകയും അവനിൽ മാത്രം വിശ്രമം കണ്ടെത്തുകയും രക്ഷ നേടുകയും ചെയ്യുവിനെന്ന് അവൻ അവരോട് പറയുന്നു. നമ്മുടെ പാപങ്ങളുടെ ശിക്ഷ സ്വയം വഹിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മെ ദൈവത്തിനു സ്വീകാര്യമാക്കുവാനുള്ളതെല്ലാം ക്രിസ്തു ചെയ്തു. തികഞ്ഞ നീതിമാനും തികഞ്ഞ ശക്തനുമായ ദൈവം എന്ന നിലയിൽ, ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ പാപങ്ങൾക്കും പരിഹാരം കാണാൻ അവനു മാത്രമേ കഴിയൂ. നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കായി നാം അവനിൽ പൂർണ വിശ്വാസമർപ്പിക്കണം. 

യാതൊരു വിധത്തിലുമുള്ള മതപരമായ ബൗദ്ധിക ഉദ്ധീപനത്തെയും വിശ്വസിക്കരുത്. നാം ക്രിസ്തുവിൽ മാത്രം വിശ്വസിക്കണം. അവൻ മാത്രം രക്ഷിക്കുന്നു. യേശു പറഞ്ഞു, “ഞാന്‍ വഴിയും സത്യവും ജീവനുമാകുന്നു. എന്നില്‍ കൂടെ അല്ലാതെ ആരും എന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ സന്നിധിയിലേക്കു വരികയില്ല." (യോഹന്നാൻ 14: 6).

2. വിശ്വാസം മാനസാന്തരത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

അനുതാപം എന്നാൽ പ്രവർത്തനമാറ്റത്തിന് കാരണമാകുന്ന മനസ്സിന്റെ മാറ്റമാണ് (ലൂക്കാ 8: 8-14; 2 കൊരി. 7: 9–11). പലപ്പോഴും തിരുവെഴുത്തുകളിൽ സുവിശേഷ സന്ദേശം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ അതിൽ മാനസാന്തരവും ഉൾപ്പെടുന്നു. അപോസ്തോലപ്രവൃത്തികളിൽ പൗലോസ് സുവിശേഷം പ്രസംഗിച്ചതെങ്ങനെയെന്ന് നോക്കൂ, "ദൈവത്തിങ്കലേക്കുള്ള മാനസാന്തരത്തെയും നമ്മുടെ കര്‍ത്താവേശു മ്ശീഹായിലുള്ള വിശ്വാസത്തെയും, യഹൂദന്മാര്‍ക്കും പുറജാതികള്‍ക്കും ഞാന്‍ സാക്ഷീകരിക്കയും ചെയ്തിരുന്നുവല്ലോ." (പ്ര ക്‌സീസ് 20:21). അവർ മാനസാന്തരത്തോടെ ദൈവത്തിങ്കലേക്കു തിരിയണമെന്നും കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കണമെന്നും പൗലോസ് പറഞ്ഞു. വിശ്വാസത്തെയും മാനസാന്തരത്തെയും ഒരേ നാണയത്തിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങളായിട്ടാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു വ്യക്തി യഥാർത്ഥത്തിൽ ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കാൻ, അയാൾ പാപത്തിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയണം. ക്രിസ്തുവിനെ കർത്താവായി എടുക്കാൻ അവൻ അല്ലെങ്കിൽ അവൾ 'വിഗ്രഹങ്ങളിൽ' നിന്ന് പിന്തിരിയണം.

 മത്തായി 19: 16–22 വരെയുള്ള ധനികന്റെ കഥയിൽ നാം ഇത് കണ്ടു. അവൻ ക്രിസ്തുവിനോട് ചോദിച്ചു, "നല്ലവനായ ഗുരോ എനിക്ക് നിത്യജീവനുണ്ടാകുവാന്‍ തക്കവണ്ണം ഞാന്‍ എന്ത് നന്മ ചെയ്യണം?" ക്രിസ്തു പ്രതികരിച്ചു, "നീ പൂര്‍ണ്ണനാകുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ നിന്‍റെ വസ്തു വകകള്‍ വിറ്റ് ദരിദ്രര്‍ക്ക് കൊടുക്കുക. നിനക്ക് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ നിക്ഷേപമുണ്ടാകും. നീ എന്‍റെ പിന്നാലെ വരികയും ചെയ്യുക." ക്രിസ്തു പ്രധാനമായും ധനികനോട് പറയുന്നു, അവൻ ഒരു വിഗ്രഹത്തെ പിന്തുടരുന്നു, അത് അവന്റെ സമ്പത്ത് ആണ്. ക്രിസ്തുവിനെ കർത്താവായി എടുക്കാൻ അവൻ തന്റെ വിഗ്രഹം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു വ്യക്തി ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നതിനായി മാനസാന്തരമുണ്ടാകണം. യഥാർത്ഥ രക്ഷാ വിശ്വാസത്തിൽ മാനസാന്തരവും ഉൾപ്പെടുന്നു.

*3. കർത്താവെന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത വിശ്വാസത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.*

 വിശ്വാസം എന്നത് ഒരു “പ്രതിബദ്ധത” കൂടി ആകുന്നു. ക്രിസ്തു കർത്താവാണെന്ന് ഒരാൾ വെറുതെ വിശ്വസിക്കരുത്, എന്നാൽ ഒരു വ്യക്തി ക്രിസ്തുവിനെ അവന്റെ അല്ലെങ്കിൽ അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കർത്താവായി അംഗീകരിക്കണം. ആരെങ്കിലും തന്റെ പിന്നാലെ വരാൻ ദൃഡനിശ്ചയം ചെയ്താൽ,

ലൂക്കോസ് 14:26 ൽ പറയുന്നത് പ്രകാരം, "എന്‍റെ അടുക്കലേക്ക് വരികയും, തന്‍റെ പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും സ്വസഹോദരന്മാരെയും സ്വസഹോദരികളെയും സ്വഭാര്യയെയും, തന്‍റെ മക്കളെയും, തന്നെത്തന്നെയും പരിത്യജിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവന് എന്‍റെ ശിഷ്യനായിരിപ്പാന്‍ സാദ്ധ്യമല്ല." ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള സ്നേഹവുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഈ സ്നേഹം മറ്റുള്ളവയോടുള്ള വിദ്വേഷത്തിന് സമാനമായിരിക്കണം. എന്തന്നാൽ, മറ്റെല്ലാത്തിനേക്കാളും ഉപരിയായി ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള സ്നേഹം അവന്റെ കർത്തൃത്വത്തെ പ്രതിയുള്ള പ്രതിബദ്ധതയെ വിവരിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രതിബദ്ധതയോടെ വിശ്വസിക്കുന്നവന് കർത്താവായി ക്രിസ്തു മാറുന്നു. ഇനിമേൽ അവനിൽ അവന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ഇച്ഛാശക്തിയോ, വ്യക്തിപരമായ ഇച്ഛയോ പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ദൈവഹിതം മാത്രം അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ വഴികാട്ടിയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

കർത്താവ് എന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത യഥാർഥത്തിൽ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്വീകരിച്ചവർ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം പൂർണമായും ക്രിസ്തുവിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ രക്ഷയ്ക്ക് യേശു മതിയായവനാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നതിനായി അവർ മാനസാന്തരപ്പെട്ടു, അവരുടെ പാപ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞു. അതിനർത്ഥം അവർ ക്രിസ്തുവിനോട് പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരായി, അവനെ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കർത്താവായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

സഭയിൽ തെറ്റായ വിശ്വാസം തഴച്ചുവളരുന്നതിനാൽ ഇത് പറയേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന, എന്നാൽ ജീവിതത്തെ മാറ്റാത്ത, അവന്റെ കർതൃത്വത്തോട് പ്രതിബദ്ധത ഇല്ലാത്ത ഒരു പൈശാചിക വിശ്വാസം യാക്കോബ് ശ്ശ്ളീഹാ തിരിച്ചറിയുന്നു, "ദൈവം ഏകന്‍ എന്ന് നീ വിശ്വസിക്കുന്നു. നല്ലതു തന്നെ. പിശാചുക്കളും അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട് അവര്‍ വിറയ്ക്കുന്നുമുണ്ട്!" (യാക്കോബ് 2:19). മത്തായി 7: 21–23-ൽ ക്രിസ്തു ഈ പ്രതിബദ്ധത കൂടാത്ത വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് വിവരിച്ചുകൊണ്ട്, തന്നെ കർത്താവെന്ന് വിളിച്ചവരും ദൈവഹിതം പാലിക്കാത്തവരുമായ അനേകർ അവസാന നാളുകളിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. വിധിനാളിൽ ഇത്തരം വിശ്വാസികളോട് അവൻ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, "അനീതി ചെയ്യുന്നവരെ, ഒരിക്കലും ഞാന്‍ നിങ്ങളെ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്‍റെ അടുക്കല്‍ നിന്ന് ദൂരെ പോകുവിന്‍" (മത്തായി 7:23)

നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനെ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കുക, നമ്മുടെ പാപത്തിന്റെ പശ്ചാത്താപം, കർത്താവായി ക്രിസ്തുവിനോട് സമർപ്പിക്കുക. നമ്മുടെ സ്വന്തം വിശ്വാസം ഉറപ്പിക്കുവാൻ മാത്രമല്ല, മറ്റുള്ളവരെ ക്രിസ്തുവിലേക്കു നയിക്കാനും നാം ഇത് മനസ്സിലാക്കണം. എഫെസ്യരുടെ വിശ്വാസത്തിനായി പൗലോസ് ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുന്നു അവനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു, 

കാരണം ഈ വിശ്വാസം ദൈവത്തിൽ നിന്നാണ് വന്നത്, (എഫെ. 2: 8–9). അത്തരം വിശ്വാസം ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള കൃപയാൽ മാത്രമാണ് ലഭിക്കുന്നത് എന്നത് അതിശയകരമാണ്. കൃപ സുവിശേഷത്തിന്റെ കേൾവിയിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്നു. അതിനാൽ സുവിശേഷത്തെ നാം മഹത്വപെടുത്തണം. 

ധ്യാന ചിന്തയ്ക്കായി, മത്തായി 7: 21–23 ൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ ഉള്ള തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ സഭയിലെവിടെങ്കിലും അനുവദിക്കുന്നുവെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടോ? എന്തുകൊണ്ട്? യഥാർത്ഥ സത്യവിശ്വാസം നിങ്ങൾ ആചരിക്കുന്നുവെന്ന് എങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കാം?

II. സുവിശേഷം മഹത്വമുള്ളതാണ്, കാരണം അത് സ്നേഹത്തിൽ കലാശിക്കുന്നു

"യേശു മ്ശീഹായില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കുള്ള വിശ്വാസത്തേയും എല്ലാ വിശുദ്ധരോടും നിങ്ങള്‍ക്കുള്ള സ്നേഹത്തേയും കുറിച്ച് ഞങ്ങള്‍ കേട്ട നാള്‍ മുതല്‍ എപ്പോഴും നമ്മുടെ കര്‍ത്താവ് യേശുമ്ശീഹായുടെ പിതാവാം ദൈവത്തെ ഞങ്ങള്‍ സ്തോത്രം ചെയ്യുന്നുണ്ട്." (കൊലൊസ്സ്യർ 1:4)

കൊലോസ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ സുവിശേഷം ഉളവാക്കിയ സ്നേഹത്തെ അറിഞ്ഞ പൗലോസ് അതിൽ ആഹ്‌ളാദിക്കുകയും, സന്തോഷം പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കൊലോസ്യർ “എല്ലാ വിശുദ്ധന്മാരെയും” സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങി. സുവിശേഷത്തിന്റെ അമാനുഷിക സ്വഭാവത്തിന്റെ ഈ തെളിവ് നാം സുവിശേഷം യഥാർഥത്തിൽ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നതിന്റെ തുടർച്ചയായ പരീക്ഷണമായി വർത്തിക്കുന്നു. രക്ഷയുടെ ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് യോഹന്നാൻ ശ്ശ്ളീഹാ പറഞ്ഞത് ശ്രദ്ധിക്കുക: " നാം നമ്മുടെ സഹോദരന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്നത് മൂലം മരണത്തില്‍ നിന്നും, ജീവനിലേക്കു മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന് നമുക്കറിയാം." (1 യോഹന്നാൻ 3:14).

സഭയിലെ സഹോദരങ്ങളെ, സ്നേഹിക്കുന്നതിനാലാണ് നാം മരണത്തിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുപോയതെന്ന് നമുക്കറിയാം. അത്തരം പെരുമാറ്റം നമ്മുടെ രക്ഷയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു, കാരണം ഒരു വ്യക്തി വീണ്ടും ജനിക്കുമ്പോൾ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ദൈവസ്നേഹത്തെ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പകർന്നിരിക്കുന്നു (റോമ. 5: 5). ഇത് ദൈവത്തെയും മനുഷ്യരെയും സ്നേഹിക്കാൻ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവും ഇത് പഠിപ്പിച്ചു, അവൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞതു നോക്കൂ: "നിങ്ങളില്‍ പരസ്പരം സ്നേഹം ഉണ്ടായിരിക്കുമെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ എന്‍റെ ശിഷ്യന്മാരാകുന്നു എന്ന് എല്ലാവരും അറിയും." (യോഹന്നാൻ 13:35). ഈ സ്നേഹം നിമിത്തം നാം വീണ്ടും ജനിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് പറയാൻ നമുക്കു മാത്രമല്ല ലോകത്തിനും കഴിയണം. കാരണം, സുവിശേഷം മൂലം രക്ഷ ഉള്ളിടത്ത് സഹോദര സ്നേഹം ദർശിക്കുവാൻ കഴിയും.

ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കാര്യം, പൗലോസ് അവരുടെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല “എല്ലാ വിശുദ്ധന്മാരോടും” ഉള്ള സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു. പെന്തെക്കൊസ്ത് പെരുന്നാൾ ദിനത്തിൽ പരിശുദ്ധ സഭയിൽ ഈ ദൈവീക പ്രവർത്തനം നടക്കുന്നത് നാം കണ്ടു. ദൈവാത്മാവ് ലഭിച്ചശേഷം ധനികർ തങ്ങൾക്ക് ഉള്ളതെല്ലാം ദരിദ്രർക്ക് നൽകുവാൻ തുടങ്ങി (പ്രവൃ. 2:45). അവർ എല്ലാ വിശുദ്ധന്മാരെയും സ്നേഹിച്ചു.

നമുക്ക് ധ്യാനിച്ച് ഈ സ്നേഹത്തെ കുറിച്ച് ഗ്രഹിക്കാം, സഭയിൽ ഈ സ്നേഹം പ്രായോഗികമായി എങ്ങനെയായിരിക്കണം?

1. ഈ സ്നേഹം പരസ്പര സന്ദർശനത്തിലൂടെ ഉണ്ടാകണം.

 നാം ഞായറാഴ്ച പള്ളിയിൽ പോകുന്നതിനും, ഭവനങ്ങളിലുള്ള പ്രാർത്ഥന യോഗങ്ങളിൽ പോകുന്നതിനും, വനിതാ സമാജം, യുവജന സമാജം, സൺ‌ഡേ സ്കൂൾ കൂട്ടായ്മ, ഇടവക പൊതുയോഗം തുടങ്ങിയവ നടത്തുന്നതിനും ഇത് കാരണമാകുന്നു. നിങ്ങൾ ആരെയെങ്കിലും സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യമാണ്, അവരുമായി കണ്ടുമുട്ടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നത്. സുവിശേഷം വിശ്വാസികളോടുള്ള അമാനുഷിക സ്നേഹത്തിന് കാരണമാകുന്നു. ഈ സ്നേഹം മൂലം നിങ്ങൾക്ക് സഭാചുറ്റുപാടിൽ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. എബ്രായർ 10:25 പറയുന്നു, " ചിലര്‍ ചെയ്യാറുള്ളതു പോലെ, നമ്മുടെ കൂടിവരവിനെ നാം ഉപേക്ഷിക്കരുത്. പിന്നെയൊ, ആ ദിവസം അടുത്തിരിക്കുന്നു, എന്ന് നിങ്ങള്‍ കാണും തോറും, അധികമായും അന്യോന്യം പ്രബോധിപ്പിക്കുവിന്‍."പള്ളിയിൽ പോകുകയും, സഹോദരന്മാരോട് കുശലം ചോദിക്കുക പോലും ഇല്ലാതെ പിരിയുന്നവരിൽ സുവിശേഷത്തിലൂടെ ഉള്ള രക്ഷയുടെ ദിവ്യസ്നേഹം ഇല്ല എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. 

ഇടവക പൊതുയോഗങ്ങളിൽ സംബന്ധിക്കുവാൻ മടി കാണിക്കുകയും, അതിനു വിവിധ ന്യായീകരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ചില നീതിമാന്മാർ സഭയിൽ ഉണ്ട്. ഇത്തരം നീതിമാന്മാരെക്കാൾ കർത്താവ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഈ പൊതുയോഗങ്ങളിൽ മറ്റും വാഗ്‌വാദം നടത്തുന്ന പാപികളെയാണ്. കാരണം, ഈ പാപികൾ മൂലമാണ് നീതിമാന്മാർക്കു ആരാധിക്കുവാനുള്ള ദേവാലയകാര്യങ്ങൾ ക്രമീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. മുൻപും, എന്റെ ലേഖനത്തിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഇടവക യോഗങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാത്തവർ അനുതപിച്ചു കുമ്പസാരിക്കേണ്ട പാപത്തിൽ ആണ് പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

2. ഈ സ്നേഹം പരസ്പരം പരിപാലിക്കുന്നതിൽ കലാശിക്കണം.*

 യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്നേഹിക്കുക എന്നാൽ പരസ്പരം ശ്രദ്ധിക്കുക, കഷ്ടതയിൽ പരസ്പരം പിന്തുണയ്ക്കുക, നന്മകളെ പരസ്പരം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക എന്നിങ്ങനെയുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഫലങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതു. വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ പറയുന്നു, "ഒരുവന്, ലൌകിക സമ്പാദ്യം ഉണ്ടായിരിക്കുകയും, തന്‍റെ സഹോദരനെ ദുര്‍ഭിക്ഷനായി കാണുകയും, അവനോട് ദയ കാണിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താല്‍, അവനില്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ സ്നേഹം എങ്ങനെയുണ്ടാകും? എന്‍റെ മക്കളെ, നാം വാക്കുകളാലും നാവിനാലും അല്ല; എന്നാലോ, പ്രവൃത്തികളാലും സത്യമായും സ്നേഹിക്കണം." (1 യോഹന്നാൻ 3: 17-18).

*3. ഈ സ്നേഹം ത്യാഗത്തിൽ കലാശിക്കണം.*

 ക്രിസ്തു പറഞ്ഞു, "നിങ്ങള്‍ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കണം. ഞാന്‍ നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ നിങ്ങളും അന്യോന്യം സ്നേഹിക്കണം" (യോഹന്നാൻ 13:34). ക്രിസ്തു സഭയ്ക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു, അതിനാൽ നമ്മുടെ സ്നേഹത്തെ നിരന്തരം ത്യാഗം കൊണ്ട് പരിപോഷിപ്പിക്കണം. ഇതിൽ സമയത്യാഗം, ധനത്യാഗം, ബൗദ്ധികകഴിവുകളുടെയും, കായികാദ്ധ്വാനത്തിന്റെയും ത്യാഗം എന്നിങ്ങനെ ഏതൊക്കെ സഭയ്ക്കു വേണ്ടി ചിലവഴിക്കുവാൻ കഴിയുമോ, അത്രയും ത്യാഗങ്ങൾ കൊണ്ട് സുവിശേഷത്തിന്റെ സ്നേഹം ജ്വലിപ്പിക്കണം.

വീണ്ടും, “എല്ലാ വിശുദ്ധന്മാരെയും” നാം സ്നേഹിക്കണം. നമ്മുടെ സഭയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർത്ഥനയും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. പൗലോസ് പറഞ്ഞു, "എല്ലാ പ്രാര്‍ത്ഥനകളിലും എല്ലാ അപേക്ഷകളിലും, എപ്പോഴും ആത്മാവില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുവിന്‍. അതേ പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ എപ്പോഴും ഉറ്റിരിപ്പിന്‍." (എഫെ. 6:18).

ധ്യാനിക്കുക! യഥാർത്ഥത്തിൽ രക്ഷയുടെ സുവിശേഷത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഈ ദൈവികസ്നേഹം ഏത് വിധത്തിലാണ് നിങ്ങൾ അനുഭവിച്ചത്? ഈ സ്നേഹത്തിൽ വളരാൻ ദൈവം നിങ്ങളെ എങ്ങനെ വിളിച്ചിരിക്കുന്നു ?

III. സുവിശേഷം മഹത്വമുള്ളതാണ്, കാരണം അത് പ്രത്യാശ നൽകുന്നു

എന്തെന്നാല്‍, സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി നിക്ഷിപ്‌തമായിരിക്കുന്ന പ്രത്യാശമൂലം, യേശുക്രിസ്‌തുവില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കുള്ള വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചും നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ എല്ലാ വിശുദ്‌ധരോടുമുള്ള സ്‌നേഹത്തെക്കുറിച്ചും ഞങ്ങള്‍ കേട്ടിരിക്കുന്നു.

നിങ്ങളോട്‌ അറിയിക്കപ്പെട്ട സുവിശേഷസത്യത്തിന്റെ വചനത്തില്‍നിന്ന്‌ ഈ പ്രത്യാശ യെക്കുറിച്ചു മുമ്പുതന്നെ നിങ്ങള്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്‌.

(കൊളോസോസ്‌ 1 : 4-5)

ഈ സുവിശേഷത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റൊരു വശം അത് കൊണ്ടുവരുന്ന പ്രത്യാശയാണ്. പ്രത്യാശ വിശ്വാസത്തോട് വളരെ സാമ്യമുള്ളതാണ്. ഇത് അടിസ്ഥാനപരമായി ക്രിസ്തു മുഖാന്തിരമുള്ള ഭാവിയിലുള്ള വിശ്വാസമാണ്. അതിനാൽ, പ്രത്യാശ വളരെ പ്രധാനമാണ്, കാരണം അത് നമ്മെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും നമ്മെ പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും സഹിഷ്ണുത പുലർത്താൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു ഡോക്ടറാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തി തൻ്റെ പഠനത്തിൽ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്നത് ഭാവിയിൽ നല്ല ചികിത്സ രോഗികൾക്കു കൊടുക്കണം എന്നുള്ള പ്രതീക്ഷയാലാണ്. ജിമ്മിൽ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ അത് ചെയ്യുന്നത് മെച്ചപ്പെട്ട ആരോഗ്യം അല്ലെങ്കിൽ കൂടുതൽ ബോഡി ഫിറ്റ്നെസ് എന്ന പ്രതീക്ഷ കൊണ്ടാണ്. ക്രിസ്ത്യാനികൾ സുവിശേഷം മൂലം വരുവാനുള്ള നന്മകളിൽ പ്രത്യാശയാൽ പ്രചോദിതരാണ്, അതിനു വേണ്ടി അധ്വാനിയ്ക്കുന്നവരും ആണ്.

ആളുകൾ വിഷാദരോഗത്തിനോ ആത്മഹത്യയ്‌ക്കോ ഇരയാകുന്നതിൻ്റെ ഒരു കാരണമെന്നത് ഭാവിയെ പറ്റിയുള്ള പ്രത്യാശ അവരിൽ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ് . അവർക്ക് പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ടു, അതിനാൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനുള്ള പ്രചോദനം ഇല്ല, ചിലപ്പോൾ ജീവിക്കാൻ പോലും. എന്നാൽ പ്രത്യാശയാണ് സുവിശേഷത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നത്. പ്രത്യാശ നിറഞ്ഞതിനാൽ അത് മഹത്വമുള്ളതാണ്. വാസ്‌തവത്തിൽ, സ്വർഗത്തിൽ സംഭരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിൻ്റെ പ്രത്യാശയിൽ നിന്നാണ് വിശ്വാസവും സ്‌നേഹവും ഉടലെടുക്കുന്നതെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. സ്വർഗത്തിൽ സംഭരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ പ്രത്യാശ രക്ഷയ്ക്കായി ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കാൻ അത് നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. അത് സുവിശേഷത്തിൻ്റെ മഹത്തായ വശമാണ്. ഈ സുവിശേഷം ജനങ്ങൾക്ക് പ്രത്യാശ നൽകുന്നു.

അതിനാൽ, വിശ്വാസിയുടെ പ്രതീക്ഷയെ മങ്ങിക്കാനോ നശിപ്പിക്കാനോ പോലും ശത്രു കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്നു. പ്രത്യാശയില്ലാത്ത ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷവും ലക്ഷ്യവും ഇല്ലാതാകും. വാസ്തവത്തിൽ, പ്രത്യാശയില്ലാത്ത ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാനുള്ള പ്രവണത കാണിക്കും. സ്വർഗത്തിൽ തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന സൌന്ദര്യം കാണാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ അവൻ ലോകകാര്യങ്ങളോടുള്ള വാത്സല്യത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യും. താത്കാലിക ആനന്ദത്തിനായി അവൻ തൻ്റെ ധാർമികതയിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യും. മോശയുടെ കഥ നോക്കുക: "മോശ വളര്‍ന്നുവന്നപ്പോള്‍, ഫറവോയുടെ മകളുടെ മകന്‍ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്‌ വിശ്വാസംമൂലം അവന്‍ നിഷേധിച്ചു.

പാപത്തിന്റെ നൈമിഷികസുഖങ്ങള്‍ ആസ്വദിക്കുന്നതിനെക്കാള്‍ ദൈവജനത്തിന്റെ കഷ്‌ടപ്പാടുകളില്‍ പങ്കുചേരുന്നതിനാണ്‌ അവന്‍ ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടത്‌.

ക്രിസ്‌തുവിനെ പ്രതി സഹിക്കുന്ന നിന്‌ദനങ്ങള്‍ ഈജിപ്‌തിലെ നിധികളെക്കാള്‍ വിലയേറിയ സമ്പത്തായി അവന്‍ കരുതി. തനിക്കു ലഭിക്കാനിരുന്ന പ്രതിഫലത്തിലാണ്‌ അവന്‍ ദൃഷ്‌ടിപതിച്ചത്‌." (ഹെബ്രായര്‍ 11 : 24-26)

മോശ പ്രത്യാശയുള്ള ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു, ഈ പ്രത്യാശ ദൈവത്തോടും അവൻ്റെ ജനത്തോടുമുള്ള വിശ്വാസത്തിലേക്കും സ്നേഹത്തിലേക്കും ഉടലെടുത്തു. ദൈവജനത്തോടൊപ്പം കഷ്ടപ്പെടാൻ അവൻ ഈജിപ്തിലെ സമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്തുകൊണ്ട്? അവൻ തൻ്റെ സ്വർഗ്ഗീയ പ്രതിഫലം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് (v. 26). സമ്പത്തിൻ്റെയും പാപത്തിൻ്റെയും സുഖം സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കാര്യങ്ങളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ വളരെ ചെറുതായി അവൻ കണ്ടു.

ഇത് സുവിശേഷത്തെ മഹത്വമുള്ളതാക്കുന്നു, കോലോസിയ സഭയിലെ ക്രിസ്ത്യാനികളെ പ്രശംസ്സിക്കുവാൻ പൗലോസിനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്. അവർക്ക് ഒരു പ്രത്യാശ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, അത് ആഴമേറിയ വിശ്വാസത്തിലേക്കും ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹത്തിലേക്കും അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അതുപോലെ, അവിടെ അനേകം ക്രിസ്‌ത്യാനികൾ തങ്ങൾക്കു അർഹമായ തൊഴിൽ, സമ്പത്ത്, മറ്റു ഐശ്വര്യങ്ങൾ എന്നിവ സുവിശേഷത്തിലുള്ള പ്രതിക്ഷ മൂലം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഈ പ്രതീക്ഷ നിമിത്തം അവർ വീടും കുടുംബവും രാജ്യവും ഉപേക്ഷിച്ചു അഭയാർഥികൾ ആകേണ്ടി വന്നു. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, അവരുടെ ഭാവി പ്രത്യാശ സുവിശേഷം മൂലം ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലേക്കും സ്നേഹത്തിലേക്കും ഉടലെടുത്തു.

രക്തസാക്ഷിയായ സുവിശേഷകൻ ജിം ഏലിയറ്റ്ന്റെ ഒരു പ്രശസ്തമായ ചൊല്ല് ഉണ്ട്, അതിന്റെ അർത്ഥം ഏകദേശം ഇങ്ങനെ ആണ്, "തനിക്ക് ഒരു കാരണവശാലും ഉപേക്ഷിയ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സംഗതി നേടുന്നതിന് വേണ്ടി ശാശ്വതമല്ലാത്ത അപ്രധാനകാര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ വിഡ്ഢിയല്ല." തീർച്ചയായും അത് ഒട്ടും വിഡ്ഢിത്തമല്ല; വാസ്തവത്തിൽ അത് മഹാജ്ഞാനമാണ്. സുവിശേഷത്തിലുള്ള ഈ പ്രത്യാശ മൂലം 1956-ൽ ഇക്വഡോറിലെ ഓക്ക/വോഡാനി ഗോത്രക്കാരുടെ ഇടയിൽ സുവിശേഷം അറിയിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ ജിം എലിയറ്റ് കൊല്ലപ്പെട്ടു. അത് ഈ ലോകത്തിൽ ഉള്ള ശാശ്വതമല്ലാത്ത അപ്രധാനകാര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് സുവിശേഷത്തിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങളിൽ പ്രത്യാശ ഉണ്ടായത് കൊണ്ടാണ്.

ഈ സുവിശേഷം സ്വർഗ്ഗീയ കാര്യങ്ങളിൽ നമ്മുടെ പ്രത്യാശ വർദ്ധിപ്പിക്കട്ടെ, അങ്ങനെ നമുക്ക് വിഡ്ഢികൾക്ക് പകരം ജ്ഞാനമുള്ള ജീവിതം നയിക്കാം. എബ്രായലേഖനത്തിൻ്റെ എഴുത്തുകാരൻ പറഞ്ഞു, “ഈ പ്രത്യാശ നമ്മുടെ ആത്‌മാവിന്റെ സുരക്‌ഷിതവും സുസ്‌ഥിരവുമായ നങ്കൂരംപോലെയാണ്‌” (ഹെബ്രാ. 6:19).

സുവിശേഷത്തിലുള്ള ഈ പ്രത്യാശ ഈ ലോകത്തിൻ്റെ കാറ്റിലും തിരമാലകളിലും പെട്ടു അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഒഴുകിപ്പോകുന്നതിൽ നിന്ന് നമ്മെ തടയുന്ന ഒരു നങ്കൂരം പോലെയാണ്. ദൈവത്തിൻ്റെ വാഗ്‌ദാനങ്ങൾ വിശ്വാസയോഗ്യമായതിനാൽ അത് നമ്മെ ഉറപ്പും സുരക്ഷിതവുമാക്കുന്നു. ഈ പ്രത്യാശ കൊലോസ്യരെ അവരുടെ പരീക്ഷണങ്ങളിൽ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുകയും വിശ്വാസത്തിലേക്കും സ്നേഹത്തിലേക്കും അവരെ പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. പൗലോസ് പറഞ്ഞു, "വിശ്വാസം, പ്രത്യാശ, സ്‌നേഹം ഇവ മൂന്നും നിലനില്‍ക്കുന്നു."

(1 കോറിന്തോസ്‌ 13 : 12)

നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ദൈവത്തിൽ പ്രത്യാശിക്കുന്നുവോ? സുവിശേഷം മൂലം ഉള്ള പ്രചോദനം നിങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടോ? ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് ശക്തിയും പ്രോത്സാഹനവും നഷ്ടപ്പെട്ടോ? അങ്ങനെ അല്ല എന്നു കരുതട്ടെ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പ്രത്യാശ വയ്ക്കേണ്ടത് ഈ ലോകത്തിൻ്റെ കടന്നുപോകുന്ന ആനന്ദങ്ങളിലല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിൻ്റെ സ്വർഗ്ഗീയ വാഗ്ദാനങ്ങളിലാണ്—അതായത് സുവിശേഷത്തിൽ. ഈ സുവിശേഷം നാം വീണ്ടും വീണ്ടും കേൾക്കേണ്ടതുണ്ട്, അങ്ങനെ അത് നമ്മുടെ പ്രത്യാശ വർദ്ധിപ്പിക്കും. വിശ്വാസത്തിലേക്കും സ്‌നേഹത്തിലേക്കും നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഈ പ്രത്യാശ സ്വർഗത്തിൽ സംഭരിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്താണ്? നമുക്ക് നോക്കാം ;

1. ഈ പ്രത്യാശയിൽ നിത്യജീവൻ ഉൾപ്പെടുന്നു.

 സുവിശേഷത്തിൽ ഉള്ള ഈ പ്രത്യാശയെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് തീത്തസിനോട് പറഞ്ഞത് നോക്കുക, "ദൈവത്തിന്റെ ദാസനും യേശുക്രിസ്‌തുവിന്റെ അപ്പസ്‌തോലനുമായ പൗലോസില്‍നിന്ന്‌:

ദൈവം തെരഞ്ഞെടുത്തവരുടെ വിശ്വാസത്തെയും ദൈവഭക്‌തിക്കുചേര്‍ന്ന സത്യത്തിന്റെ ജ്‌ഞാനത്തെയും *നിത്യജീവന്റെ പ്രത്യാശയില്‍ വര്‍ദ്‌ധിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി* ഞാന്‍ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. (തീത്തോസ്‌ 1 : 1-2). വിശ്വാസികൾക്ക് നിത്യജീവൻ്റെ പ്രത്യാശ ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഇത് കേവലം എന്നേക്കും ജീവിക്കുന്നതല്ല; എല്ലാ മനുഷ്യരും ന്യായവിധിയെ തുടർന്നു രണ്ടിടങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിലേക്ക് മാറ്റപ്പെടും. ഇതിൽ പ്രാഥമികമായത് സ്വർഗം അതിൽ ദൈവത്തോടൊപ്പം നിത്യമായി വസിക്കുന്നതും അവനെ അറിയുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു. അതാണ് സ്വർഗത്തിലുള്ള നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷ. യോഹന്നാൻ 17:3-ൽ ക്രിസ്തു പറഞ്ഞത് ശ്രദ്ധിക്കുക: "ഏകസത്യദൈവമായ അവിടുത്തെയും അങ്ങ്‌ അയ ച്ചയേശുക്രിസ്‌തുവിനെയും അറിയുക എന്നതാണ്‌ നിത്യജീവന്‍." ഇതാണ് നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷ. ഒരു ദിവസം നാം ദൈവത്തോടൊപ്പം വസിക്കുകയും അവൻ്റെ സാന്നിധ്യം എന്നേക്കും ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യും.

2. ഈ പ്രത്യാശയിൽ മരിച്ചവരുടെ പുനരുത്ഥാനവും ഉൾപ്പെടുന്നു.

സുവിശേഷത്തിൽ ജീവിച്ച് മരിച്ചവരുടെ പുനരുത്ഥാനമാണ് വിശ്വാസിയുടെ പ്രതീക്ഷകളിലൊന്നു എന്നാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത്. അവൻ പറയുന്നത് നോക്കുക: "നീതിമാന്‍മാര്‍ക്കും നീതിരഹിതര്‍ക്കും പുനരുത്‌ഥാനമുണ്ടാകുമെന്നാണ്‌ ദൈവത്തിലുള്ള എന്റെ പ്രത്യാശ. ഇവരും ഇതുതന്നെ പ്രത്യാശിക്കുന്നവരാണ്‌."

(അപ്പൊസ്തോല പ്രവര്‍ത്തികൾ 24 : 15)

 ഈ പ്രത്യാശ നമ്മുടെ മരണപെട്ടവരുടെ സൗഭാഗ്യത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ നമ്മെ ശക്തിപെടുത്തുന്നു. തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ വേർപാടിൽ വിലപിക്കാൻ പൗലോസ് തെസ്സലോനിക് സഭയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു, എന്നാൽ ലോകം വിലപിക്കുന്നതുപോലെ വിലപിക്കരുത്, പ്രത്യാശയിൽ വിലപിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. 1 തെസ്സ. 4:13-14 ൽ ഇപ്രാകാരം പറയുന്നു, "സഹോദരരേ, പ്രത്യാശയില്ലാത്ത മറ്റുള്ളവര്‍ ചെയ്യുന്നതുപോലെ നിങ്ങള്‍ ദുഃഖിക്കാതിരിക്കാന്‍, നിദ്രപ്രാപിച്ചവരെപ്പറ്റി നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ അറിവുണ്ടായിരിക്കണമെന്നു ഞങ്ങള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

 യേശു മരിക്കുകയും വീണ്ടും ഉയിര്‍ക്കുകയും ചെയ്‌തു എന്നു നാം വിശ്വസിക്കുന്നതുപോലെ, യേശുവില്‍ നിദ്രപ്രാപിച്ചവരെ ദൈവം അവനോടുകൂടെ ഉയിര്‍പ്പിക്കും." ക്രിസ്തുവിനെ അറിയുന്ന നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ പറുദീസ്സയിലായതിനാൽ നമ്മൾ പ്രതീക്ഷയോടെ വിലപിക്കുന്നു, ഒരു ദിവസം അവരെ വീണ്ടും കാണും. നാം പ്രത്യാശയോടെ വിലപിക്കുന്നു, കാരണം ക്രിസ്തുവിൻ്റെ സഭയിലേക്കുള്ള രണ്ടാം വരവിൽ അവർ പുനരുത്ഥാനം അനുഭവിക്കും, അതുപോലെ നമ്മളും. ഈ പ്രത്യാശമൂലമായി നാം സുവിശേഷത്തിന്റെ മഹത്വം ഉൾക്കൊണ്ട മൃതരായവർക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുകയും വിശുദ്ധ ബലിയിൽ അനുസ്മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

3. ഈ പ്രത്യാശയിൽ ക്രിസ്തുവിനൊപ്പമുള്ള നമ്മുടെ അവകാശവും ഉൾപ്പെടുന്നു.

 പത്രോസ് പറഞ്ഞു, "നമ്മുടെ കര്‍ത്താവായ യേശുക്രിസ്‌തുവിന്റെ പിതാവായ ദൈവം വാഴ്‌ത്തപ്പെട്ടവനാകട്ടെ.

അവിടുന്നു തന്റെ കാരുണ്യാതിരേകത്താല്‍ യേശുക്രിസ്‌തുവിന്റെ, മരിച്ചവരില്‍ നിന്നുള്ള ഉത്‌ഥാനംവഴി സജീവമായ പ്രത്യാശയിലേക്കും നിങ്ങള്‍ക്കായി സ്വര്‍ഗത്തില്‍ കാത്തുസൂക്‌ഷിക്കപ്പെടുന്ന അക്‌ഷയവും കളങ്കരഹിതവും ഒളിമങ്ങാത്തതുമായ അവകാശത്തിലേക്കും നമ്മെവീണ്ടും ജനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു." (1 പത്രോസ് 1 : 3-4)

 

 പത്രോസ് കഷ്ടത അനുഭവിക്കുകയും പീഡനം മൂലം തങ്ങളുടെ ഭൗമിക അവകാശങ്ങൾ പോലും നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്ത സഭകളിലെ വിശ്വാസികൾ ആയ വിശുദ്ധ ജനത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് കൊണ്ടു ഇത് എഴുതി. സ്വർഗത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനുള്ള അവകാശം നേടാൻ അവൻ അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. യഥാർത്ഥത്തിൽ പൗലോസ് നമ്മെ ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം അവകാശികൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു (റോമ. 8:17). ക്രിസ്തുവിനുള്ളതെല്ലാം നമ്മുടേതാണ്. സുവിശേഷം മഹത്വമുള്ളതാണ്, കാരണം അത് വലിയ പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് പ്രാബല്യത്തിൽ വരുന്നത്.

നമ്മൾ ഇപ്പോഴും സുവിശേഷത്തിലും അതിൻ്റെ മഹത്തായ വാഗ്ദാനങ്ങളിലും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ? ദൈവത്തിലുള്ള വലിയ വിശ്വാസത്തിലേക്കും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള ആഴമായ സ്നേഹത്തിലേക്കും പ്രത്യാശ നമ്മെ നയിക്കും. വലിയ പ്രതീക്ഷകളുള്ളവർ പലപ്പോഴും ഏറ്റവും വലിയ നന്മ ചെയ്യുന്നു. സുവിശേഷത്തിൻ്റെ പ്രത്യാശ ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടിയുള്ള മഹത്തായ പ്രവൃത്തികളിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കട്ടെ.

ഉപസംഹാരം

 നിമ്മൾ ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശു മിശിഹായുടെ സുവിശേഷത്തെ കേൾപ്പാൻ ഭയത്തോടും വിറയലോടും നിൽക്കുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ദൈവത്തെ അവൻ്റെ സുവിശേഷത്തെ പ്രതി സ്തുതിക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരു വ്യക്തിയെ യഥാർത്ഥത്തിൽ സന്തോഷവാനക്കുന്ന വാർത്തകൾ ഉറപ്പായും അവർ പങ്കിടുന്നു. സുവിശേഷം സന്തോഷം നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ തീർച്ചയായും അതു പങ്കുവയ്ക്കാൻ പ്രചരിപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം നമ്മൾ കാണിക്കേണ്ടത് ഉണ്ട്. ഒന്നുകിൽ നാം ക്രിസ്തുവിൽ ഉള്ളവരെ ശേഖരിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ നാം ചിതറിപോകുകയോ ചെയ്യുമെന്ന് യേശു പറഞ്ഞു, "എന്നോടുകൂടെയല്ലാത്തവന്‍ എന്റെ എതിരാളിയാണ്‌. എന്നോടുകൂടെ ശേഖരിക്കാത്തവന്‍ ചിതറിച്ചുകളയുന്നു.(മത്താ. 12:30). ഇടയിൽ ഒന്നുമില്ല. നമ്മുടെ സഭ സുവിശേഷം അറിയിച്ച് കർത്താവിനുള്ളവരെ ശേഖരിക്കുന്നതിൽ പുറകോട്ടു പോയത് മൂലം ആണ് ഇപ്പോൾ ചിതറിക്കപ്പെടുന്നത്.

കോലോസ്യസഭയുടെയും തൻ്റെ വിശ്വസ്ത ശിഷ്യനായ എപ്പഫ്രാസിൻ്റെയും ഒപ്പം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ജീവിതത്തിലും ഈ സുവിശേഷത്തിൻ്റെ പ്രവർത്തനത്തിനായി പൗലോസ് അപ്പോസ്തലൻ എപ്പോഴും ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ പ്രാർത്ഥന കോട്ടയായിരിക്കട്ടെ. ഈ സുവിശേഷം നാം ഇനിയും മഹത്വപ്പെടുത്തണം. എന്താണ് ഈ സുവിശേഷത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നത്?

 സുവിശേഷം മഹത്വമുള്ളതാണ്, കാരണം അത് ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്താൽ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

 സുവിശേഷം മഹത്വമുള്ളതാണ്, കാരണം അത് സ്നേഹത്തിൽ കലാശിക്കുന്നു.

 സുവിശേഷം മഹത്വമുള്ളതാണ്, കാരണം അത് പ്രത്യാശ നൽകുന്നു.