മാനുഷിക വൈകല്യങ്ങൾ : ഒരു പീലക്സീനിയൻ ദൈവശാസ്ത്ര വീക്ഷണം

 

ബാർ യുഹാനോൻ റമ്പാൻ

***************************

മാനവികതയുടെ പാപത്തിലേക്കുള്ള പതനം മുതൽ അതിന്റെ ഒരു പാർശ്വഫലമായി വിവിധ രോഗങ്ങളും വൈകല്യങ്ങളും, കഷ്ടതകളും അവസാനം മരണവും മനുഷ്യൻ്റെ ജീവിതത്തിൻ്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്. ഇതിൽ പ്രത്യേകിച്ച് വൈകല്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് ബൈബിൾ വിലപ്പെട്ട ഉൾക്കാഴ്ചകൾ നൽകുന്നുണ്ട്. മാബൂഗിലെ പീലക്സീനോസ്സിന്റെ പ്രായോഗിക ക്രിസ്തുശാസ്ത്ര വെളിച്ചത്തിൽ ദൈവം സാത്താനെ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ കഷ്ടതകൾക്കായി നിയമിക്കുന്നതും, ഈ കഷ്ടതകൾ മനുഷ്യർക്ക് രക്ഷയിലേക്ക് അടുക്കുന്നതിനു ഒരു പാലമായി എങ്ങനെ വർത്തിക്കുന്നു എന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് മനുഷ്യരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിലും ദൈവത്തിൻ്റെ പരമാധികാരത്തെയും കരുതലിനെയും കുറിച്ച് നമുക്ക് ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഈ ലേഖനത്തിൽ പ്രസ്തുത പീലക്സീനിയൻ വീക്ഷണം യോഹന്നാൻ 9:1-3, റോമർ 5:12 എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിചിന്തനമാക്കിയിട്ടുള്ളത് ആണ്.

  

യോഹന്നാന്‍ 9 : 1-3 ൽ ഇപ്രകാരം എഴുതിയിരിക്കുന്നു, "അവന്‍ കടന്നുപോകുമ്പോള്‍, ജന്മനാ അന്‌ധനായ ഒരുവനെ കണ്ടു.

ശിഷ്യന്‍മാര്‍ യേശുവിനോടു ചോദിച്ചു: റബ്ബീ, ഇവന്‍ അന്‌ധനായി ജനിച്ചത്‌ ആരുടെ പാപം നിമിത്തമാണ്‌, ഇവന്റെയോ ഇവന്റെ മാതാപിതാക്കന്‍മാരുടെയോ? യേശു മറുപടി പറഞ്ഞു: ഇവന്റെയോ ഇവന്റെ മാതാപിതാക്കന്‍മാരുടെയോ പാപം നിമിത്തമല്ല, പ്രത്യുത, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികള്‍ ഇവനില്‍ പ്രകടമാകേണ്ടതിനാണ്‌."

   ഇത് അനുസരിച്ച്, മാനസികമോ ശരീരികമോ ആയ വൈകല്യങ്ങൾ വ്യക്തിയുടെയോ മാതാപിതാക്കളുടെയോ പാപത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന യഹൂദന്മാരുടെ തെറ്റായ ധാരണയെ യേശു വെല്ലുവിളിക്കുന്നു.  പകരം, വൈകല്യങ്ങൾ ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവൃത്തികൾ വെളിപ്പെടാൻ അവസരമൊരുക്കുന്നുവെന്ന് യേശു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.  യേശുവിന്റെ ഈ വീക്ഷണം, ദൈവമഹത്വം വൈകല്യങ്ങൾ ഉള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നതിനുള്ള സാധ്യതകൾ തിരിച്ചറിയാൻ  നമ്മെ സഹായിക്കുകയും, ആർക്കെങ്കിലും വൈകല്യം ഉള്ളത് അവരുടെയോ പൂർവികരുടെയോ പാപം മൂലം ആണെന്ന് ഉള്ള രീതിയിൽ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന് നമ്മേ മാറുന്നതിനു പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

  റോമർ 5:12 ൽ കൂടി പൗലോസ് ഇതിനു കൂടുതൽ അർത്ഥം നൽകുന്നു, "ഒരു മനുഷ്യന്‍മൂലം പാപവും പാപം മൂ ലം മരണവും ലോകത്തില്‍ പ്രവേശിച്ചു. അപ്രകാരം എല്ലാവരും പാപം ചെയ്‌തതുകൊണ്ട്‌ മരണം എല്ലാവരിലും വ്യാപിച്ചു." ആദാമിലൂടെ പാപം ലോകത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിൻ്റെ അനന്തരഫലങ്ങൾ ശ്ലീഹാ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു.  മറ്റ് മനുഷ്യാനുഭവങ്ങളെപ്പോലെ വൈകല്യത്തെയും പാപവീഴ്ച ബാധിക്കുന്നു. ഈ ഭാഗത്തെ പക്ഷേ മുൻപറഞ്ഞ തെറ്റായ രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനം ചെയ്യുകയും പഴയ യൂദമനോഭാവം വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് നമ്മുടെ ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിൽ ഇന്ന് നിലവിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു ദോഷം ആണ്. സുറിയാനി ഓർത്തോഡോക്സ് വേദശാസ്ത്രജ്ഞൻ ആയ മോർ ഫിലോക്‌സെനോസിൻ്റെ പ്രായോഗിക ക്രിസ്‌തുശാസ്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നത് വൈകല്യങ്ങൾ ദൈവിക ഒയ്‌ക്കോണോമിയയുടെ (Providential governance) ഭാഗമാണ് എന്നാണ്.  ദൈവത്തിൻ്റെ നീതിയും കാരുണ്യവും വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വലിയ ഉദ്ദേശ്യം നിറവേറ്റാൻ രോഗങ്ങൾക്കും, വൈകല്യങ്ങൾക്കും കഷ്ടതകൾക്കും എല്ലാം കഴിയും. പക്ഷേ അത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ നമ്മൾ തയ്യാർ ആകണം.

  സാത്താനെ നിയമിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഫിലോക്‌സെനോസിൻ്റെ അതുല്യമായ വീക്ഷണം വൈകല്യങ്ങളിലേക്ക് കൂടുതൽ വെളിച്ചം വീശുന്നു.  വൈകല്യങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള കഷ്ടതകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതിൽ സാത്താൻ്റെ പങ്ക് ആത്യന്തികമായി ദൈവത്താൽ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.  ദൈവം നേരിട്ട് തിന്മ ഉണ്ടാക്കുന്നു എന്നല്ല ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, പകരം ഒരു വലിയ ഉദ്ദേശ്യം നിറവേറ്റാൻ അവൻ സാത്താൻ്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ അനുവദിക്കുന്നു എന്നാണ് ഇത് പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ സന്ദർഭത്തിൽ, വൈകല്യങ്ങൾ ദൈവത്തിൻ്റെ ശക്തി മനുഷ്യൻ്റെ ബലഹീനതയിൽ പ്രകടമാകാനുള്ള അവസരങ്ങളായി മാറുന്നു.

ഒരു സ്കൂൾ കുട്ടി ആയിരിക്കേ ഗുരുതരമായി പൊള്ളലേറ്റ് അതീവ വേദനയിലൂടെയും ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോയ  ഒരു വിശ്വസിനിയായ സ്ത്രീയെ എനിക്കു അറിയാം. അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായ വേദനകൾ മൂലം പണ സമ്പാദനത്തെക്കാൾ ഉപരിയായി ആതുരസേവനത്തിനു വേണ്ടി നഴ്സിംഗ് പഠിക്കാൻ അവളിലെ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം പ്രേരണയായി. അവളിലെ ഈ ആഴത്തിലുള്ള ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ പ്രതിഫലനം മൂലം ആ ദുരന്തം അവളിൽ സമ്മാനിച്ച വൈകല്യങ്ങളെ മറന്നു അവളെ ജീവിതപങ്കാളിയാക്കാൻ തന്നിലെ ക്രിസ്തീയ മനോഭാവം ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.  ഭൂതകാല കഷ്ടതകൾ നൽകിയ ബലഹീനതകൾ മൂലം  ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനു പോലും ഒരു കുഞ്ഞിനെ നേടുന്നതിനു അവളെ സഹായിക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. എങ്കിലും പ്രതിസന്ധികളുടെ മധ്യത്തിൽ നിന്നും കൊണ്ടു യേശു ക്രിസ്തുവിനെ കർത്താവും രക്ഷിതാവും ആയി ഏറ്റുപറഞ്ഞു ഉറച്ചവിശ്വാസത്തോടെ അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചു. അനിർവചനീയമായ പ്രതിസന്ധികൾ അതിജീവിച്ച് ഇന്ന് അവർ ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന്റെ അനുഗ്രഹീത മാതാപിതാക്കൾ ആയി. ആ കുഞ്ഞും അമ്മയും അപ്പനും ഇന്ന് യേശുവിന്റെ ജീവിക്കുന്ന സാക്ഷികൾ ആണ്. ഇതെല്ലാം സാധ്യമായതു അവരിൽ സാത്താൻ വരുത്തിയ കഷ്ടതകളിലും ദൈവകൃപ പ്രവർത്തിച്ചത് മൂലം ആണ്. പൗലോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നത് പ്രകാരം ഏകന്റെ പാപം മൂലം ആണ് ലോകത്തിൽ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ കഷ്ടതകൾ നിക്ഷേപിക്കുവാൻ സത്താനു കഴിയുന്നത് എന്നാണ്. മാബൂഗിന്റെ പരിശുദ്ധൻ പറയുന്നത്, സാത്താനെ ഈ കഷ്ടതകളും വൈകല്യങ്ങളും മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ അനുഭവേദ്യമാക്കാൻ അനുവാദം കൊടുത്തിരിക്കുന്നത് ദൈവമാണ് എന്നാണ്. യേശു തമ്പുരാൻ പറയുന്നത് ഈ ഏകന്റെ പാപം മൂലം സാത്താൻ മനുഷ്യനിൽ വരുത്തുന്ന എല്ലാ വൈകല്യങ്ങളും  ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തികൾ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുവാൻ ആണ് എന്നാണ്. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തി എന്നതോ താൻ അയച്ചവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നിത്യജീവൻ അവകാശം ആക്കണം എന്നുള്ളത് ആകുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ കഷ്ടതകൾ, രോഗങ്ങൾ, വൈകല്യങ്ങൾ എന്നിവ എല്ലാം തന്നെ മനുഷ്യൻ യേശു ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുകയും അങ്ങനെ രക്ഷ പ്രാപിക്കേണ്ടതിനും വേണ്ടി ആകുന്നു. പഴയ മനുഷ്യനെ ഉരിഞ്ഞു ക്രിസ്തുവിൽ പുതിയ മനുഷ്യൻ ആകുന്നതിനു ഈ ദുരിതങ്ങൾ ദൈവം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അനുവദിച്ചു.

  ഈ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ സമന്വയിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, വൈകല്യങ്ങൾ ശിക്ഷകളല്ല, മറിച്ച് ദൈവമഹത്വത്തിനുള്ള അവസരങ്ങളാണെന്ന് നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു.  പാപത്തിൻ്റെ അനന്തരഫലങ്ങൾ വൈകല്യങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ മനുഷ്യരാശിയെ ബാധിക്കുന്നു, എന്നിട്ടും ദൈവത്തിൻ്റെ പരമാധികാരവും കരുതലും അതിനു ഉപരിയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.  ഈ സത്യം ശാരീരികവും ബൗദ്ധികവും മാനസികവുമായ ആരോഗ്യം, ഇന്ദ്രിയ വൈകല്യങ്ങൾ എന്നിവയുൾപ്പെടെ വിവിധ തരത്തിലുള്ള വൈകല്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

  ഈ ധാരണയുടെ പ്രതിഫലനങ്ങൾ അഗാധമാണ്.  എല്ലാ വ്യക്തികളെയും ഉൾക്കൊള്ളാനും അവരുടെ വ്യക്തിത്വങ്ങൾക്കും മൂല്യങ്ങൾ നൽകാനും കഴിയുന്ന അവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സഭയായി വളരാൻ  നമ്മൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.  സഹാനുഭൂതിയും സഹായവും രോഗികളോടും വൈകല്യമുള്ളവരോടുള്ള നമ്മുടെ സമീപനത്തിൻ്റെ സവിശേഷതയായിരിക്കണം എന്നു മാബൂഗിലെ മോർ പീലക്സീനോസ്സിന്റെ theology of becoming നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. കൂടാതെ, നമ്മുടെ ആത്മീയ വളർച്ചയും വിശ്വാസവും വൈകല്യങ്ങൾ ഉള്ളവരെ ഉൾകൊള്ളുന്നതിലൂടെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള അവസരങ്ങൾ നാം തിരിച്ചറിയുന്നത് അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവർത്തനത്തോടുള്ള ആഴമായ വിലമതിപ്പ് നമ്മിൽ വളർത്തുന്നു.

  ബൈബിൾ ഉദാഹരണങ്ങൾ ഈ വീക്ഷണത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു.  മെഫിബോഷെത്തിൻ്റെ അനുഭവം (2 സാമുവൽ 4:4; 9:1-13) ദാവീദിൻ്റെ ദയയും ഉൾപ്പെടുത്തലും പ്രകടമാക്കുന്നു.  തളർവാതരോഗിയുടെ സൗഖ്യമാക്കൽ (മർക്കോസ് 2:1-12) യേശുവിൻ്റെ അനുകമ്പയും പുനഃസ്ഥാപനവും പ്രകടമാക്കുന്നു.  പൗലോസിൻ്റെ മുള്ള് (2 കൊരിന്ത്യർ 12:7-10) ബലഹീനതകൾക്കിടയിലും അപ്പോസ്തലൻ ദൈവത്തിൻ്റെ ശക്തിയിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതിനെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു.

  ഉപസംഹാരമായി, വൈകല്യങ്ങൾ, പാപം ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ദൈവമഹത്വത്തിനുള്ള അവസരങ്ങൾ നമുക്ക് നൽകുന്നു.  രോഗികളെയും, വൈകല്യങ്ങൾ ഉള്ളവരെയും (disabled) ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സഭയായി വളർന്നു അവരോട് സഹാനുഭൂതി, അനുകമ്പ, സഹായ സഹകരണ മനോഭാവം എന്നിവ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, ദൈവത്തിൻ്റെ പരമാധികാരവും കരുതലും  നമുക്ക് സുവിശേഷിക്കാം. സാത്താനെ നിയമിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഫിലോക്‌സെനോസിൻ്റെ വീക്ഷണം, കഷ്ടതയിലും ദൈവത്തിൻ്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ വിജയിക്കുന്നുവെന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.  വൈകല്യമുള്ളവരെ നാം പിന്തുണയ്ക്കുമ്പോൾ, കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ദൈവത്തിൻ്റെ നന്മയുടെ വാഗ്ദാനവുമായി സമതുലിതമാക്കാം.

 

റഫറൻസുകൾ:

  - വിശുദ്ധ ബൈബിൾ 

  - ഡേവിഡ് എ. മൈക്കൽസൺ എഴുതിയ "ദി പ്രാക്ടിക്കൽ ക്രിസ്റ്റോളജി ഓഫ് ഫിലോക്സെനോസ് ഓഫ് മാബൂഗ്"